Vísbendingarnar sem leiða að hamingjunni

Eva Hrund Ein­ars­dóttir gekk á vegg fyrir mörgum árum en hún upp­lifði kulnun meðal ann­ars vegna ofþjálf­unar. Hún fékk alls konar hjálp til að kom­ast yfir ástandið og end­ur­heimta ham­ingj­una. „Helsti lær­dóm­ur­inn var að læra að segja nei, að lifa í núinu, nýta tím­ann með þeim sem maður elskar sem og verja tím­anum í hluti sem veita manni jákvæða orku.“

Jóhanna Fríða Dalkvist segir að sér finn­ist að fólk geti ekki alltaf verið „sky high“; það sé ekki ham­ingjan að vera alltaf ein­hvers staðar á bleiku skýi. Hún segir að fólk þurfi að kunna og ákveða hvernig það ætli að bregð­ast við ef það finnur fyrir óham­ingju. Það þurfi að ákveða að vinna sig út úr því og tala um hlut­ina. Fjall­göngur hjálp­uðu Jóhönnu Fríðu í kjöl­far sam­bands­slita á sínum tíma og síðan hefur hún gengið mikið á fjöll og er meira að segja farin að vinna sem far­ar­stjóri í auka­vinnu.

Guð­mundur Andri Thorsson segir að þegar eitt­hvað kemur upp á í líf­inu verði maður bara að standa á fætur aftur, hrista sig og halda áfram. Það að vinna úr hlut­unum á jákvæðan hátt sé alltaf ákvörðun. Guð­mundur Andri og eig­in­kona hans gátu ekki eign­ast barn og ákváðu því að ætt­leiða og eiga tvær upp­komnar dætur. Þegar hann hafi fengið eldri dótt­ur­ina í fangið þá hafi hann orðið heill.

Ingileif Frið­riks­dóttir var góð í að fela það hvernig henni leið í æsku. Um ára­bil var hún skot­spónn bekkj­ar­fé­laga sinna og upp­lifði sig eina þótt hún ætti vin­konur. Hún þorði ekki að koma út úr skápnum en til að losna við til­finn­inga­doð­ann varð hún að horfa í spegil og finna sjálfa sig. „Það var risa­stórt og ótrú­lega ógn­væn­legt skref,“ segir Ingileif sem er nú ham­ingju­sam­lega gift. Fjöl­skyldan er henni allt.