Ágæt spekt hefur ríkt í íslenskum stjórn­málum frá því að rík­is­stjórnin tók við í jan­úar í kjöl­far nokkuð stremb­innar stjórn­ar­kreppu, sem varð að loknu harla óvana­legu þing­kjöri. Hvort það sé svika­logn verður að koma í ljós þegar hausta fer á ný. Staða stjórn­arn­ar­innar er samt óvana­lega veik á Alþingi og hún átti á nýliðnu þingi í stöð­ugum brösum með að koma málum sínum í gegn, ekki aðeins sökum þess hve tæpt meiri­hlut­inn stendur í hausum talið, heldur ekki síður vegna óhemju ólíkra sjón­ar­miða innan stjórn­ar­liðs­ins þar sem nokkuð stöðugar skærur virð­ast ríkja á milli manna – í eld­hús­dags­um­ræðum um dag­inn töl­uðu full­trúar rík­is­stjórn­ar­innar stundum líkt og fyrir önd­verðri stjórn­ar­stefnu.

Blóm í haga

Þessi aðþreng­ing stjórn­ar­innar á þingi hefur þó ekki að öðru leyti valdið henni telj­an­legum kranka – ef það orð má nota – úti í sam­fé­lag­inu. Stjórnin nýtur þess nefni­lega hversu ósam­stiga stjórn­ar­and­staðan er, sem engan veg­inn …