Skipið, ástin og sjóararnir hrekkvísu

Þorpið skart­aði sínu feg­ursta. Íbúarnir voru margir hverjir í spari­föt­unum. Það var spenna í loft­inu. Nýtt og glæsi­legt skip var á leið­inni alla leið frá Noregi. Og það var vitað að lestar þess voru hlaðnar útvarps­tækjum, plötu­spil­urum og lím­on­aði. Svo birt­ist glæsifleyið á Önund­ar­firði og sigldi, fánum prýtt, fyrir odd­ann og lagð­ist mjúk­lega að bryggju. Kaup­fé­lags­stjór­inn var auð­vitað mættur. Hann hafði látið smíða skipið. Prest­ur­inn var þarna, hér­aðs­lækn­ir­inn og auð­vitað hrepp­stjór­inn. Það voru haldnar hástemmdar ræður um þá gæfu þorps­ins að hafa eign­ast svo stórt og full­komið fiski­skip. Það var líka ástæða til bjart­sýni. Það voru innan við tvö ár frá því þorpið hafði orðið fyrir því reið­arslagi að tveir bátar fór­ust með dags milli­bili. Sjö ungir sjó­menn létu lífið