Lengst af var álitið að spill­ing væri heldur lítil á Íslandi og að í stjórn­málum lands­ins fyr­ir­finnd­ist eig­in­lega aðeins smá­spill­ing á borð við frænd­hygli og svo til­tölu­lega smá­vægi­legt aðstöðu­brask. Fregnir af hreinum og klárum póli­tískum mútum voru fátíðar og þá einkum í formi heldur fjar­stæðu­kenndra flökku­sagna sem vafa­samir fýrar ein­hvers staðar á útjaðri sam­fé­lags­ins héldu fram og eng­inn tók sér­stak­lega alvar­lega. Ef marka má ummæli síð­ustu daga er þetta kannski breytt.

Nú hefur það gerst í annað sinn að fyrr­ver­andi for­sæt­is­ráð­herra greinir frá alvar­legri til­raun til við­mik­illa mútu­greiðslna til sín í skiptum fyrir stór­feng­lega póli­tíska fyr­ir­greiðslu. Í nýlegum við­tölum hefur Sig­mundur Davíð Gunn­laugs­son lýst því hvernig útsend­arar erlendra kröfu­hafa og vog­un­ar­sjóða hafi hund­elt hann um heim­inn og boðið honum geipi­legar fégreiðslur í skiptum fyrir hag­fellda nið­ur­stöðu í upp­gjöri föllnu bank­anna. Múturnar áttu að tryggja mýkri með­ferð íslenskra stjórn­valda í mik­il­vægu hags­muna­máli. Hér eru á ferð­inni því­líkar ásak­anir að ómögu­legt …