Við hitt­umst í mið­borg Reykja­víkur. Hún brosir og heilsar. Ég tek eftir því að vinstri hönd hennar skelfur stöðugt. Hún hlær og segir að þetta sé ekki stress, MS eða Park­in­son. „Þetta byrj­aði fyrir tveimur árum. Ég hef leitað til lækna en það hefur enn engin skýr­ing fund­ist. Þetta er óþægi­legt á köflum en háir mér ekki,“ segir Malín.

Ofbeldi og einelti

Barnæska Malínar var á köflum erfið. Hún glímdi við ein­elti í skóla. Það var ekki síst fyrir þær sakir að móðir hennar var í Vottum Jehóva og fjöl­skyldan lifði sam­kvæmt reglum trú­fé­lags­ins. Malín var öðru­vísi en önnur börn. Hún gekk gjarnan í heima­saum­uðum fötum og leyndi því ekk­ert að heima hjá henni var ekki haldið upp á jól, páska eða afmæli. Heima fyrir var síðan eldri systirin, rúmum fjórum árum eldri, til alls lík­leg og óút­reikn­an­leg. 

„Hún átti það til að lumbra á mér. Hún var haldin ofboðs­legri reiði. Það var að hluta til vegna safn­að­ar­ins sem við til­heyrðum og ég fann til þess að hún taldi mig vera fyrir sér. Hún vildi ekki fara á sam­komur en ég fór alltaf. Hún barð­ist gegn veru okkar í söfn­uð­inum og þoldi illa að vera öðru­vísi. Við vorum fátæk sem kannski var vegna þess að for­eldrar okkar kunnu lítið fyrir sér í pen­inga­málum. Systir mín skamm­að­ist sín fyrir heima­saum­uðu fötin. Og hún skamm­að­ist sín fyrir for­eldra sína og ekki síst mig, systur sína, sem hún taldi vera heims­ins mesta hálf­vita. Það var mér óskilj­an­legt að hún vildi ekki vera í heima­saum­uðum fötum. Mér var líka strítt en ég hafði um annað að hugsa en það hvernig ég leit út. Ég var ekk­ert að leyna því við aðra krakka að við héldum ekki jól, væri ég spurð. Eitt sinn sagði systir mín krökkum, sem ég var að leika við, að hlusta ekki á mig. Ég væri þroska­heft og því ekk­ert að marka mig. Þetta gerði hún til að leyna því að við vorum sér­stök. Mér fannst skrýtið að halda ekki jól og reyndi að skilja ástæðu þess.