Helgi Hrafn Gunn­ars­son, þing­maður og for­maður Pírata, gerir athuga­semd við skrif Gísla Freys Val­dórs­sonar, fyrr­ver­andi aðstoð­ar­manns inn­an­rík­is­ráð­herra, sem dæmdur var fyrir að leka trún­að­ar­upp­lýs­ingum um hæl­is­leit­endur í fyrra. Eins og ýmsir fjöl­miðlar greindu frá í gær finnst Gísla Frey óbæri­legt að Hanna Birna Krist­jáns­dóttir, fyrr­ver­andi inn­an­rík­is­ráð­herra, skuli „enn og aftur þurfa að líða og hörfa vegna þeirra mis­taka“ sem hann seg­ist hafa gert sem aðstoð­ar­maður hennar. Full­yrðir Gísli að Hanna Birna hafi ekki vitað af athæfi sínu á sínum tíma. 

Helgi Hrafn bregst við ummælum Gísla Freys á Facebook í dag. Hann segir leka­málið vera skóla­bók­ar­dæmi um slæma stjórn­sýslu og í meg­in­at­riðum snú­ist það um hvernig Hanna Birna Krist­jáns­dóttir hag­aði sínum gjörðum sem ráð­herra. „Hvort hún vissi af lek­anum eða ekki er full­komið auka­at­riði eftir það sem á undan er gengið. - Það reyndar trúir því varla nokkur maður í alvör­unni að hún hafi ekki vitað af lek­anum, en segjum bara samt, að gamni, að hún hafi ekk­ert vitað af honum. Það breytir því ekki að hún gerði lítið úr mál­inu, sagði Alþingi ósatt, mis­not­aði rekstr­ar­fé­lag ráðu­neyt­anna til hvít­þvottar og hafði í hót­unum við lög­reglu­stjór­ann sem rann­sak­aði málið,“ skrifar Helgi.

Hér má lesa færslu Helga Hrafns í heild:

„And­skot­inn hafi það, hvað það fer í taug­arnar á mér þegar fólk lætur eins og að þetta snú­ist um hvort Hanna Birna hafi vitað af gjörðum Gísla Freys eða ekki. Segjum bara að hún hafi ekk­ert vitað af honum. Fráleitt miðað við það sem á undan er gengið, en gott og vel, trúum því bara upp á djó­kið! Það breytir nákvæm­lega engu um það hvernig hún tókst á við málið, en það ein­kennd­ist af nákvæm­lega hár­röngum við­brögðum við hvert ein­asta fót­mál, við­brögðum sem ein­kenn­ast af van­hæfni, óheið­ar­leika, afneitun og valda­blindu. Hanna Birna mun þurfa að sitja undir blammer­ingum þar til hún við­ur­kennir að þetta "svo­kall­aða leka­mál" séu ekki bara ein­hver mis­tök sem við gerðum öll, heldur fyrst og fremst sam­an­safn af hennar eigin mis­tökum sem hún gerði við hvert ein­asta fót­mál við gang máls­ins. Hanna Birna er ekk­ert fórn­ar­lamb í þessu máli.
HÚN FÉKK MINNISBLAÐIÐ Í TÖLVUPÓSTI klukkan 17:17 þann 19. nóv­em­ber 2013. Hún ásamt báðum aðstoð­ar­mönnum og ráðu­neyt­is­stjóra, en minn­is­blaðið var sent af skrif­stofu­stjóra.
Í frétt­inni "Margt óljóst í máli hæl­is­leit­anda" sem birt­ist á Mbl.is dag­inn eftir segir mjög ítar­lega frá minn­is­blað­inu, sem aftur, Hanna Birna sjálf fékk sent til sín í tölvu­pósti dag­inn áður. Fréttin finnst hér og það sést vel hversu ítar­legar upp­lýs­ingar Mbl.is hafði fengið, en einnig full­yrti vef­ur­inn ein­fald­lega blákalt sjálfur, að upp­runi upp­lýs­ing­anna væri óform­legt minn­is­blað frá inn­an­rík­is­ráðu­neyt­inu: http://www.mbl.is/…/…/20/margt_oljost_i_mali_haelisleitanda/
27. jan­úar 2014 segir Hanna Birna í pontu á Alþingi, aðspurð: "vegna þess að minn­is­blaðið sem hefur verið í gangi á ýmsum fjöl­miðlum og hér og þar er ekki sam­bæri­legt við nein gögn í ráðu­neyt­inu."
Í sömu ræðu full­yrðir Hanna Birna. "ráðu­neytið er búið að gera það sem það getur til þess að skoða málið með því að kanna það hjá starfs­mönnum, með því að fara í gegnum tölvu­pósta o.s.frv."
Þetta er ósatt. Hún hafði ekki bara fengið sam­bæri­leg gögn, heldur næstum því nákvæm­lega sömu gögn dag­inn fyrir lek­ann í óform­legu minn­is­blaði (eða sam­an­tekt, sem hún reyndi að láta eins og væri eitt­hvað allt annað). Einni eða tveimur setn­ingum var bætt við af Gísla Frey, restin var í upp­runa­lega minn­is­blað­inu sem Hanna Birna OG báðir aðstoð­ar­menn OG ráðu­neyt­is­stjóri fengu í tölvu­pósti til sín dag­inn fyrir umfjöllun Frétta­blaðs­ins og Mbl.is. Sömu­leiðis var ráðu­neytið mjög langt frá því að vera búið að gera það sem það gat. Það gerði það allra minnsta sem það gat en reyndi að gera rekstr­ar­fé­lag ráðu­neyt­anna ábyrgt fyrir sínum eigin hvít­þvotti í leið­inni.
Skjalið var einnig vistað á opnu drifi ráðu­neyt­is­ins, sem þessi svo­kall­aða innri rann­sókn fann ekki. Þessi rann­sókn var hvít­þvottur og mig grunar að starfs­fólk rekstr­ar­fé­lags ráðu­neyt­anna sé orðið mjög þreytt á því að þetta sé kallað nokk­urs konar rann­sókn. Þeir voru að leita að tölvu­pósti SEM HANNA BIRNA FÉKK KLUKKAN 17:17 ÞANN 19. NÓVEMBER 2013, DAGINN FYRIR LEKANN! Það er nákvæm­lega ekk­ert óskýrt við þessa stað­reynd, enda kemur þetta fram í skjölum hæsta­réttar.
Þá er maður ekki einu sinni byrj­aður á hót­unum hennar við lög­reglu­stjór­ann, Stefán Eiríks­son, stans­lausum afskiptum hennar af rann­sókn­inni og athugun Umboðs­manns Alþingis á þeim sam­skiptum.
Nú hrein­lega nenni ég ekki að skrifa enn einn pistil­inn um allt leka­málið, enda hel­víti margt í því sem fór gjör­sam­lega úr skorðum við allt sem kall­ast getur eðli­leg stjórn­sýsla. En það sem eftir stendur, eftir allt saman, er að Hanna Birna og hennar örfáu stuðn­ings­menn láta ennþá eins og hún sé eitt­hvað fórn­ar­lamb, eða að þetta hafi ein­hvern veg­inn ekki verið henni að kenna - velta því upp hvort hún hafi vitað af gjörðum Gísla Freys eða ekki.
Leka­málið snýst í meg­in­at­riðum um það hvernig hún hag­aði sínum eigin gjörðum sem ráð­herra. Hvort hún vissi af lek­anum eða ekki er full­komið auka­at­riði eftir það sem á undan er gengið. - Það reyndar trúir því varla nokkur maður í alvör­unni að hún hafi ekki vitað af lek­anum, en segjum bara samt, að gamni, að hún hafi ekk­ert vitað af honum. Það breytir því ekki að hún gerði lítið úr mál­inu, sagði Alþingi ósátt, mis­not­aði rekstr­ar­fé­lag ráðu­neyt­anna til hvít­þvottar og hafði í hót­unum við lög­reglu­stjór­ann sem rann­sak­aði málið. Enn þann dag í dag gerir hún lítið úr mál­inu og lætur eins og að hún geti látið alla ábyrgð­ina í hendur Gísla Freys.
Það er það versta við þetta allt saman. Skítur skeður og lífið heldur áfram... en það allra versta er að hún lætur ennþá eins og eitt­hvað fórn­ar­lamb. Eins og að málið snú­ist í grund­vall­ar­at­riðum um það hvort hún hafi vitað af gjörðum Gísla Freys eða ekki. Hvort sem hún vissi það eða ekki, þá gerði hún allt sem í sínu valdi stóð til þess að koma í veg fyrir að sann­leik­ur­inn yrði á end­anum ljós.
Leka­málið er skóla­bók­ar­dæmi um hvernig nákvæm­lega ekk­ert í stjórn­sýsl­unni á að virka.“