Júlía, eldri systir mín, fékk bók­ina þegar ég var 9 ára og þá bjuggum við í Svíþjóð. Ég man eftir að hafa spurt mömmu og pabba og systur mína mikið út í það hvað það væri að vera femínisti og hvað útskýr­ing­arnar sátu í mér og hvað ég ímynd­aði mér að þetta væri flókn­ara en þetta er. Ég hélt að þetta hlyti að vera ein­hvers konar klúbbur sem væri MJÖG eft­ir­sókn­ar­verður og kúl. Ég las allar sög­urnar aftur og aftur og þegar ég var komin á ung­lings­árin fóru sög­urnar að taka á sig mynd í mínu eigin lífi. Ég hafði aldrei séð jafn töff bók­ar­kápu á ævi minni og ég man hvað ég hlakk­aði til að fá skapa­hár og óskaði mér að þau myndu vaxa niður á læri.