Jón Baldvin Hanni­bals­son segir frá­sagnir um kyn­ferð­is­lega áreitni hans vera hreinan upp­spuna og skrum­skæl­ingu á veru­leik­anum. Segir hann að allar sög­urnar eigi upp­runa sinn hjá dóttur sinni og slíkt „fjöl­skyldu­böl“ verði hvorki útkljáð fyrir dóm­stólum né í fjöl­miðlum. Þetta kemur fram í bréfi hans sem birt var í Frétta­blað­inu í dag.

Í grein­inni segir Jón Baldvin að það muni bíða betri tíma að greina frá sann­leik­anum í þessu máli. „Meg­in­á­stæðan er sú, að sög­ur­berar eru ýmist í nánum fjöl­skyldu­tengslum við okkur Bryndísi eða nánir vinir elstu dóttur okkar,“ skrifar hann. „Við Bryndís erum sam­mála um, að fjöl­skyldu­böl af þessu tagi – því að það er það – verði ekki útkljáð í rétt­ar­sal, né heldur til lykta leitt í fjöl­miðlum.“

Jón Baldvin skrifar í fram­hald­inu um deilur sínar við dóttur sína, Aldísi Schram, sem hann kallar „fjöl­skyld­ur­harm­leik“. Segir hann rang­lega að allar sög­urnar séu komnar frá ætt­ingjum eða nánum vinum Aldísar.

Í blaði Stund­ar­innar sem kom út á föstu­dag lýstu fjórar konur kyn­ferð­is­legri áreitni af hendi Jóns Baldvins. Nýjasta atvikið var á heim­ili Jóns Baldvins og Bryn­dísar Schram, eig­in­konu hans, á Spáni. Það elsta varðar meinta áreitni hans gagn­vart tveimur 13 og 14 ára nem­endum sínum þegar hann var kenn­ari í Haga­skóla. Fram­burður þeirra er stað­festur af þriðja nem­enda.

Umfjöll­un­ina í heild má lesa í tölu­blað­inu. Þá steig mág­kona hans einnig fram í við­tali við Stundina og sagði frá meintri áreitni hans, auk þess sem nem­endur við Mennta­skól­ann á Ísafirði lýstu atviki þegar hann var skóla­meist­ari þar.

„En eins og áður sagði, munum við Bryndís hvorki lög­sækja veika dóttur okkar né þær frændsystur Bryn­dísar, sem hlut eiga að máli,“ skrifar Jón Baldvin. „Fremur kjósum við að láta þetta yfir okkur ganga; og bera harm okkar í hljóði að sinni.“

Þá beinir hann spjótum sínum að Völu Páls­dóttur, for­manni Lands­sam­bands sjálf­stæð­iskvenna, og Ingi­björgu Sólrúnu Gísla­dóttur, for­manni Sam­fylk­ing­ar­innar, sem báðar hafa tjáð sig um málið. „Það hefur ekki þótt vera neinum til vegs­auka með okkar þjóð hingað til að sparka í liggj­andi fólk,“ skrifar hann. „Og að því er varðar mína póli­tísku arf­leifð uni ég því vel að vera að lokum dæmdur af verkum mínum.“

Grein Jóns Baldvins í heild sinni má lesa hér að neðan.

Án dóms og laga

Yfirlýsing af gefnu tilefni

Að und­an­förnu hefur mátt lesa í hefð­bundnum fjöl­miðlum og á sam­fé­lags­miðlum sögur nafn­greindra kvenna um víta­verða hegðun und­ir­rit­aðs gagn­vart kven­þjóð­inni, jafn­vel hálfa öld aftur í tím­ann.

*Þessar sögur eiga það meðal ann­ars sam­eig­in­legt að vera ýmist hreinn upp­spuni eða því­lík skrum­skæl­ing á veru­leik­anum, að sann­leik­ur­inn er óþekkj­an­legur. Sann­leik­ur­inn er því nú þegar fyrsta fórn­ar­lambið í þessu leik­riti. Það bíður síns tíma að leið­rétta það, m.a. af eft­ir­far­andi ástæðum:

*Meg­in­á­stæðan er sú, að sög­ur­berar eru ýmist í nánum fjöl­skyldu­tengslum við okkur Bryndísi eða nánir vinir elstu dóttur okkar. Við Bryndís erum sam­mála um, að fjöl­skyldu­böl af þessu tagi – því að það er það – verði ekki útkljáð í rétt­ar­sal, né heldur til lykta leitt í fjöl­miðlum. Við stefnum dóttur okkar ekki fyrir  dóm – lái okkur hver sem vill.

*En hver er þá okkar ábyrgð á fjöl­skyldu­böl­inu, sem mér er svo tíð­rætt um? Ætlum við að skella allri skuld af ógæfu fjöl­skyld­unnar á aðra? Er þetta virki­lega allt öðrum að kenna? Því fer fjarri. Sjálfur ber ég þunga sök af því að hafa valdið langvar­andi ósætti innan fjöl­skyldu Bryn­dísar. Bréfa­skipti mín við Guðrúnu Harð­ar­dóttur, syst­ur­dóttur Bryn­dísar, þegar hún var 17 ára, voru hvort tveggja með öllu óvið­eig­andi og ámæl­is­verð. Á því hef ég beðist marg­fald­lega afsök­unar, bæði Guðrúnu sjálfa og fjöl­skyldu hennar, sem og opin­ber­lega. Ég hef leitað eftir fyr­ir­gefn­ingu, en án árang­urs. Á þessu máli ber ég einn ábyrgð – og eng­inn annar. 

*Seinni tíma ásak­anir um áreitni við Guðrúnu á barns­aldri eru hins vegar til­hæfu­lausar með öllu. Það mál var rann­sakað í tvígang af lög­reglu og sak­sókn­ara, m.a. með yfir­heyrslum og vitna­leiðslum, og vísað frá í bæði skiptin, enda varð vitnum við komið. Öll gögn, sem máli skipta, liggja fyrir og eru öllum aðgengi­leg, m.a. á heima­síðu minni (www.jbh.is). 

*Hvers vegna er elstu dóttur okkar svo mjög í nöp við for­eldra sína, eins og raun ber vitni? Hversu margar eru þær fjöl­skyldur í okkar litla sam­fé­lagi, sem eiga um sárt að binda vegna geð­rænna vanda­mála ein­hvers í fjöl­skyld­unni? Hversu algengt er það ekki, að reiði og hatur, sem af hlýst, bein­ist fyrst og fremst að nán­ustu aðstand­endum? Þetta er kjarni máls­ins. Eftir að hafa oftar en einu sinni orðið við ákalli geð­lækna um nauð­ung­ar­vistun elstu dóttur okkar á geð­deild,  sner­ist vin­ar­þel og ástúð dóttur til föður að lokum í hatur, sem engu eirir, eins og frá­sagnir hennar bera vott um. Nauð­ung­ar­vistun er síð­asta neyð­ar­úr­ræði geð­læknis. Á þessum tíma þurfti að lögum heim­ild náins aðstand­anda til að beita þessu neyð­ar­úr­ræði. Dóttir okkar treysti mér einum til þess og lét bóka það. Þeir sem halda því fram, að ein­hver svo­kall­aður „valda­maður“ geti sigað lög­reglu á varn­ar­lausa ein­stak­linga að geð­þótta, vita ekki hvað þeir eru að tala um. Sem betur fer hefur þess­ari kvöð nú verið létt af aðstand­endum. 

*Allar til­raunir til sátta, einnig með milli­göngu sálu­sorg­ara og sér­fræð­inga, hafa engan árangur borið. Þetta er nógu sár lífs­reynsla fyrir alla, sem hlut eiga að máli, þótt ekki bæt­ist við, að fjöl­miðlar vilji velta sér upp úr ógæfu ann­arra með því að lepja upp ein­hliða og óstað­festan óhróður, að óat­hug­uðu máli. Það er satt að segja hreinn níð­ings­skapur að færa sér í nyt fjöl­skyldu­harm­leik eins og þann, sem við höfum mátt búa við í ára­tugi, til þess að ræna fólk mann­orð­inu, í skjóli þess að vörnum verði vart við komið. Það verður hvorki rétt­lætt með sann­leiks­ást né rétt­læt­is­kennd. Það er ekki rann­sókn­ar­blaða­mennska. Það er sorp-blaða­mennska.

*Hvað er þá til ráða til að hnekkja ósönnum og æru­meið­andi aðdrótt­unum í fjöl­miðlum? Varðar það ekki við lög að bera ósannar sakir á aðra? Hingað til hefur það talist vera svo. Og til þess eru dóm­stólar í rétt­ar­ríki að leiða sann­leik­ann í ljós – útkljá málin. En eins og áður sagði, munum við Bryndís hvorki lög­sækja veika dóttur okkar né þær frændsystur Bryn­dísar, sem hlut eiga að máli. Fremur kjósum við að láta þetta yfir okkur ganga; og bera harm okkar í hljóði að sinni.

*Ég vil líka taka það fram, að ómerki­legan póli­tískan skæt­ing, hvort heldur hann er fram­reiddur af for­manni Sambands sjálf­stæð­iskvenna eða af fyrr­ver­andi for­manni Sam­fylk­ing­ar­innar, virðum við ekki svars. Það hefur ekki þótt vera neinum til vegs­auka með okkar þjóð hingað til að sparka í liggj­andi fólk.  Og að því er varðar mína póli­tísku arf­leifð uni ég því vel að vera að lokum dæmdur af verkum mínum. 

*Fyrst í stað fannst mér, að ég gæti með engu móti setið þegj­andi undir öllum þessum  ásök­unum, ásamt per­sónu­níð­inu, sem flæðir yfir alla bakka á svoköll­uðum sam­fé­lags­miðlum. Við nán­ari íhugun er nið­ur­staðan samt sú, að í þessu eitr­aða and­rúms­lofti, þar sem ósannar full­yrð­ingar og níð hafa fengið að grass­era athuga­semda­laust dögum saman, sé það til lít­ils ann­ars en að skemmta skratt­anum. Ekki vegna þess að þögn sé sama og sam­þykki; heldur vegna hins, að mál­flutn­ingur sem byggir á stað­reyndum, mun engin áhrif hafa á óvild­ar­menn mína. Við treystum því hins vegar, að það fólk, sem þekkir okkur Bryndísi per­sónu­lega af eigin reynslu, sjái í gegnum mold­viðrið.   

*Að öllu þessu virtu, er það nið­ur­staða okkar Bryn­dísar, að sál­ar­heill okkar umsetnu fjöl­skyldu eigi að hafa for­gang, umfram rétt­ar­höld í kast­ljósi fjöl­miðla, að svo stöddu. Heild­stæð grein­ar­gerð, þar sem öllum fram­komnum sak­ar­giftum verði gerð verðug skil, verður því að bíða betri tíma.

Því er ekki að neita, að mál af þessu tagi vekja upp ýms­ara áleitnar spurn­ingar, sem eru ekki á sviði einka­mála, heldur varða almanna­heill. Getum við ekki lengur treyst því, að  hver maður telj­ist sak­laus, uns hann hefur verið sekur fund­inn fyrir dómi? Skal hann samt telj­ast sekur sam­kvæmt dóm­stóli fjöl­miðla, þótt sýkn­aður hafi verið af réttum yfir­völdum að rann­sókn lok­inni? Þetta er sjálfur til­vist­ar­vandi okkar brot­hætta rétt­ar­ríkis. Á því berum við öll ábyrgð.