Árni Þór Sig­urðs­son, sendi­herra Íslands í Finn­landi, segir að sér hafi ekki verið kunn­ugt um að Gunnar Bragi Sveins­son, þáver­andi utan­rík­is­ráð­herra, hyggð­ist skipa Geir H. Haarde í sendi­herra­emb­ætti á sama tíma og sig. Að Gunnar Bragi hafi gert það sé Árna Þór með öllu óvið­kom­andi. Þá hafi ákvörðun sín um að sækj­ast eftir störfum í utan­rík­is­þjón­ust­unni byggst á menntun Árna Þórs og reynslu. „Það er sann­fær­ing mín að sann­gjarn­ast sé að meta fólk út frá störfum sínum, árangri og umsögnum sam­starfs­fólks. Því mati kvíði ég ekki.“

Gunnar Bragi kallaði Árna Þór „fávita“

Þetta kemur fram í Facebook-færslu Árna Þórs, sem er við­bragð við yfir­lýs­ingum Gunnars Braga sem heyra má á Klaust­urs­upp­tök­unum svoköll­uðu. Þar lýsir Gunnar Bragi því að hann hafi í utan­rík­is­ráð­herra­tíð sinni árið 2014 gert Árna Þór að sendi­herra til að draga athygl­ina frá umdeildri skipan Geirs í sendi­herra­stól á sama tíma. Gunnar Bragi fór mik­inn í lýs­ingum sínum á þessu hátta­lagi og kall­aði meðal ann­ars Árna Þór „fávita“ og „sendi­tík Stein­gríms [J. Sig­fús­sonar]“. Sömu­leiðis lýsti Gunnar Bragi því að hann hefði talið sig eiga inni hjá Sjálf­stæð­is­flokknum vegna þess­arar skip­unar Geirs.

Árni Þór rekur í færslu sinni að for­sagan að því hann hafi verið skip­aður í emb­ætti sendi­herra megi rekja til þess að hann hafi í byrjun árs sýnt áhuga á að verða skip­aður í stöðu eins af fram­kvæmda­stjórum ÖSE sem þá var laus. „Athygli mín var vakin á þess­ari stöðu enda sam­ræmd­ist menntun mín og reynsla hæfis­kröfum, m.a. um þekk­ingu á utan­ríkis- og alþjóða­málum, reynslu af stjórn­málum og sér­þekk­ingu um mál­efni Rúss­lands og austur-Evrópu, vel. Ég kann­aði hjá utan­rík­is­ráðu­neyt­inu hvort ég kæmi til álita og varð nið­ur­staðan sú að ég var til­nefndur í starfið fyrir atbeina ráðu­neyt­is­ins.“

Það fór þó svo að Árni Þór var ekki val­inn til starfans. Í fram­hald­inu segir Árni Þór að hann hafi lýst því við Gunnar Braga að hann hefði áhuga á að starfa að utan­ríkis- og alþjóða­málum. Hann hafi aldrei óskað eftir stuðn­ingi síns flokks, Vinstri grænna, í ferl­inu enda hafi hann talið að meta ætti ein­stak­linga út frá hæfni, þekk­ingu, reynslu og menntun. „Skipan mín sem sendi­herra var ákvörðun ráð­herra og í sam­ræmi við lög um utan­rík­is­þjón­ust­una. Þeirri skipun fylgdu engin skil­yrði um ein­hvern greiða í fram­tíð­inni.“

Segir skipan Geirs sér með öllu óviðkomandi

Árni segir að Gunnar Bragi hafi ekki nefnt við sig að hann hyggð­ist skipa Geir sem sendi­herra. „Skömmu áður en frá skip­un­inni var gengið nefndi hann þó að tveir yrðu skip­aðir úr röðum stjórn­mála og væri ég annar þeirra. Nafn Geirs hafði komið fram í fjöl­miðlum í þessu sam­bandi. Afstaða mín til þess að hverfa úr stjórn­málum og hefja störf að utan­rík­is­málum byggð­ist hins vegar sem fyrr segir á þeim áhuga að nýta sem best menntun mína og reynslu. Af því leiðir að hvaða aðrir ein­stak­lingar kynnu að fara til starfa í utan­rík­is­ráðu­neyt­inu á svip­uðum tíma hafði ekki áhrif á mig. Sá þáttur máls­ins er mér með öllu óvið­kom­andi.

Þegar ákvörðun um skipan mína lá fyrir greindi ég for­manni VG frá því að ég myndi láta af þing­mennsku og hefja störf í utan­rík­is­ráðu­neyt­inu. Í fram­hald­inu greindi ég einnig þing­flokki VG frá því. Ýmsir í mínum flokki gagn­rýndu mig fyrir þá ákvörðun, það var gagn­rýni sem ég hafði skiln­ing á og tók nærri mér, en ég var engu að síður ósam­mála. Það er sann­fær­ing mín að sann­gjarn­ast sé að meta fólk út frá störfum sínum, árangri og umsögnum sam­starfs­fólks. Því mati kvíði ég ekki.“