Hef ég rétt til að fara í dýragarð? Dagbók frá Kaupmannahöfn VIII.

Ég elska dýra­garða. Þegar ég var sex ára fór ég í fyrsta sinn í dýra­garð, það var dýra­garð­ur­inn í Kaup­manna­höfn. Ég geymi ennþá í höfð­inu mynd af ljóna­stí­unni og ísbjarn­ar­búr­inu. Ég man líka að strax þá fannst mér eitt­hvað ein­mana­legt við dýrin.

Var ekki ljónið á svip­inn eins og það vissi ósköp vel að það byggi á póst­korti? Og ísbjörn átti auð­vitað alls ekki heima í Kaup­manna­höfn, meira að segja ég barnið vissi það.

En samt var hríf­andi að horfa á styrk þeirra og feg­urð, jafn­vel þótt þau gerðu nán­ast ekki neitt.

Og þrátt fyrir þessa óljósu til­finn­ingu um ein­mana­leik dýr­anna hef ég samt elskað dýra­garða og geri enn.

Áðan fór ég í dýra­garð­inn í Kaup­manna­höfn, og hálfri öld seinna hrífst ég enn af dýr­unum.

En til­finn­ingin fyrir ein­mana­leik þeirra er sterk.

Og það er að verða heil­mikið sið­ferði­legt vanda­mál að fara í dýra­garð.

(Þótt ég hafi passað mig á að segja ekki afa­krökk­unum það.)

Höfum við rétt til að loka inni dýr af öðrum teg­undum?

En líka - höfum við rétt til að ímynda okkur að þau hugsi eins og við?

Sem sagt: Hef ég ein­hvern rétt til að loka inni ísbjörn? Og: Hef ég ein­hvern rétt til að gera ísbirn­inum upp ein­mana­leik, bara af því ég ímynda mér að mér liði þannig í hans sporum?

Gríð­ar­stórt dýr synti með sínum ógn­ar­stóru hrömmum fram­hjá gler­rúðu þar sem fólk stóð og horfði á.

Fram og aftur synti björn, fram og aftur.

Þetta var tign­ar­leg sjón en líka dap­ur­leg.

En svo sá ég að það átti að fara að gefa honum að éta. Og þá mundi ég að flestir ísbirnir úti í nátt­úr­unni deyja að lokum úr hungri.

Ef þeir eru þá ekki skotnir til bana á Íslandi.