Ulrikke býður inn í stofuna þar sem hún býr i gamla bænum í Nuuk. „Afi minn byggði þetta hús,“ segir hún. „Þannig að við höfum verið hér í áttatíu ár.“
Foreldrar hennar búa á efri hæðinni. Brosandi býður hún upp á kaffi og dregur fram kaffibolla frá Íslandi. Á gólfinu dormar hundur. Ulrikke strýkur honum og segir hann vera traustan félaga. Fas hennar er eins yfirvegað og það er hlýlegt.
Ulrikke er alin upp í Nuuk, í fjölskyldu sem hefur búið þar kynslóðum saman. Hún lýsir Grænlandi þannig að það sé ekki ein heild heldur margir heimar. „Við erum ekki ein þjóð í rauninni,“ segir hún. „Við höfum þrjú tungumál. Ekki bara mállýskur – þetta eru ólík orð, ólíkar merkingar, ólík menning.“
Þá talar hún um Vestur-, Austur- og Norður-Grænland, og það hvernig fólk skilji ekki endilega hvert annað. „Á Norður-Grænlandi líta þau stundum á okkur sem Dani. Það er …























































Athugasemdir