Ég er að fara í tíða­söng í Dóm­kirkj­unni sem er þriðju­dags-, mið­viku­dags- og fimmtu­dags­morgna klukkan korter yfir níu. Þá eru sungnar tíðir. Ef það er ekki gert þá hættir jörðin að snú­ast. Þetta er gömul kenn­ing. Þeir gerðu þetta alltaf í kaþ­ólsku og gera enn. Alltaf í klaustr­unum á þriggja tíma fresti, því ann­ars hættir jörðin að snú­ast.

Þetta er búið að vera núna nokkur ár í Dóm­kirkj­unni sem ég fer og syng. Við erum þarna nokkrir. Það er bara vand­inn þar að það er ekk­ert bíla­stæði. Það hefur komið upp sú hug­mynd að vera með hesta­stein þarna niðri við Dóm­kirkju þannig að menn geti komið ríð­andi. Því það er búið að loka algjör­lega að öllu.

Ég hef verið trú­aður alla ævi. Ég les Biblíuna á kvöldin og svona og fer með vissar bænir líka. Ég segi nú alveg eins og Karl biskup. Hann var spurður: „Hefur þú fundið Krist?“ – „Nei,“ sagði Karl. „Ég hef nefni­lega aldrei týnt honum.“

Ég er búinn að vera org­anisti á Selfossi. Nú er ég gam­al­menni svo ég á sum­ar­bú­stað hér í Reykja­vík. Þegar ég flyt á Selfoss er ég tví­tugur kenn­ari. Ég kunni svo­lítið að spila þá.

Mér var fengið her­bergi hjá sókn­ar­nefnd­ar­for­mann­inum. Þá komst ég ekki í her­bergið strax því þar var þýskur org­el­smiður sem var að setja upp org­elið í kirkj­unni. Sókn­ar­nefnd­ar­fom­að­ur­inn gaf mér lykil og sagði: „Þú mátt fara að æfa þig.“ Þarna komst ég á pedal­inn. Ég hafði lært á píanó sem barn en ekki orgel. Þetta varð til þess að ég hélt áfram að spila og æfa mig og varð org­anisti.“