Ég vann við að keyra á milli spítalabygginga. Ég var að flytja sýni en líka fólk. Þetta var fín vinna en mér brá og átti ekki orð þegar ég áttaði mig á því að ég fékk meira útborgað þetta sumar en mamma mín sem er kennari. Hún er í fullu starfi og hefur unnið við það í tuttugu ár. Hún var reyndar að fá grunnlaun af því að það var sumar en ég var í starfi sem krafðist ekki neinnar menntunar. Mamma leggur sig mjög fram í vinnunni og til dæmis tóku hún og samkennari hennar að sér að kenna einum bekk þegar þriðji kennarinn fór í veikindaleyfi. Þær þrjár höfðu starfað saman í teymi. Mamma bætti á sig aukavinnu og þannig spöruðu þær Reykjavíkurborg marga hundrað þúsund kalla á mánuði því það þurfti ekki að ráða nýjan kennara. Og þetta var betra fyrir nemendurna því þeir þekktu mömmu og hinn kennarann. Maður verður svo reiður þegar það er svo verið að gagnrýna verkföll kennara. 

Ég á stuðningsríka foreldra. Þau buðu mér að einbeita mér bara að náminu þegar ég var í menntaskóla, sögðu mér að vera ekki að hugsa um peninga. En ég hef verið að vinna hlutastarf með læknanáminu. Ég verð hálfnaður með það í sumar. Það kemur dálítið í hausinn á manni núna að vera ekki að vinna fulla vinnu. Maður á ekki séns inn á húsnæðismarkaðinn fyrr en ég er búin að vinna „my ass off“ fyrir íslenska ríkið. Ég þarf sennilega að búa hjá mömmu og pabba í nokkur ár meðan ég safna mér fyrir útborgun í fyrstu íbúð því það er ekki hægt ef ég verð á leigumarkaði. En ég er nýbúinn að fá íbúð á stúdentagörðum og ætla að hugsa sem minnst um hvernig húsnæðimál mín verða í framtíðinni.