Á 16. öld hafði Spánn verið auð­ug­asta og vold­ug­asta ríki heims­ins eftir að hafa náð undir sig stærstum hluta bæði Mið- og Suður-Ameríku og heil­miklum svæðum bæði í Asíu og Afríku. Spán­verjar höfðu hins vegar ekki hug­mynda­flug né þrótt til að við­halda þeirra stöðu og eftir að flestallar nýlendur þeirra í Ameríku tóku sér sjálf­stæði á fyrri hluta 19. aldar var fátt um fína drætti í heims­veldi þeirra. Í Mið-Ameríku héldu þeir eftir Púertó Ríkó og Kúbu en í Asíu Fil­ipps­eyjum og nokkrum smá­eyjum.

Þegar leið á öld­ina varð óánægja Kúbverja með stjórn Spánar æ meiri. Spán­verjar litu á Kúbu sem fjár­plógs­fyr­ir­tæki fyrir sig enda stór­græddu þeir á syk­ur­reyrs- og tóbaks­fram­leiðslu á eyj­unni. Fyrir utan fámenna spænska emb­ætt­is­manna- og yfir­stétt vildu flestir Kúbverjar þó sitja sjálfir að arð­inum af fram­leiðsl­unni. Árið 1868 var fyrst gerð upp­reisn í land­inu og tók það Spán­verja tíu ár að bæla hana niður.

Aftur var …