Ég á tvo með­leigj­endur og það safn­ast mikið af gleri og dósum. Ég fer reglu­lega í sund og er bara að nýta ferð­ina og end­ur­vinna. 

Ég kláraði fram­halds­námið mitt í sál­fræði í sumar og mig lang­aði að fá við­bót­ar­hæfni í tal­meina­fræði. Þetta er geggjað spenn­andi. Ég kunni aðeins íslensku, ég kom fyrst hingað 2016 og svo aftur 2018 og 2020. Ég nota alltaf íslensku þegar ég bý hérna en þegar ég er heima í Þýska­landi er stundum erfitt að æfa sig, þá gleymi ég miklu, en þekk­ingin er ein­hvers staðar þarna í heil­anum. 

Af hverju Ísland? Ég elska Ísland. Ísland hefur alltaf verið upp­á­halds­landið mitt. Til­finn­ingin mín er þannig að Ísland hjálpar mér að vera betri útgáfa af sjálfri mér. Ísland hjálpar mér að horfast í augu við veik­leika mína. Ég er minna óör­ugg um sjálfa mig, ég geri ekki bara það sem allir gera, ég er að feta minn eigin veg, ekki elta alla hina. Ég er meira ég sjálf. 

Í sumar fór ég í Skaga­fjörð­inn að vinna á bóndabæ. Það var ævin­týri, ég var að klára skól­ann og nú byrjar lífið. Það var svona og svona að vinna á bónda­bænum, stundum var það geggjað en stundum var ég ein­mana. Ég lærði mikið um sjálfa mig. Ég er rosa­lega glöð að hafa ekki farið beint til Reykja­víkur, að vera í Skaga­firði gaf mér betri mögu­leika á að læra íslensku. Í borg­inni tala allir ensku við mig en mig lang­aði að tala íslensku til að læra meira. Í Skaga­firði töl­uðu allir íslensku við mig. Það kemur í ljós hvort ég verði áfram á Íslandi. Kannski?“