Það er bannað að deyja á Svalbarða – ljóð eftir Jón Kalman

eitt

Það er bannað að deyja
hér á Sval­barða
sem er á 78. breidd­argráðu,
svo norð­ar­lega í heim­inum
að maður kemst varla þangað
í draumum sínum, ein­ungis í flug­vél,
skipum og í skáld­skap

bannað að deyja,
raunar einnig að fæð­ast:

það sem liggur þar á milli nefn­ist lífið

Lífið býr því á 78. breidd­argráðu

Ég sit á kaffi­húsi
við aðal­göt­una í Longye­ar­byen,
fyrir utan eru fjöll, him­inn svo blár
að hann er að breyt­ast í tón­list,
Mozart blár, sagði
stúlkan sem seldi mér gott kaffi,
hún kom hingað
frá Fil­ipps­eyjum fyrir tveimur árum,
mað­ur­inn við hlið mér er rúss­neskur flótta­maður,
á móti honum Norð­maður, Dani, Spán­verji

hér búa rúm­lega rúm­lega tvö þús­und mann­eskjur
af 40 mis­mun­andi þjóð­ernum, lífið hefur smalað
þeim hingað þar sem dauð­anum hefur
verið úthýst, ein­hver
mætti þó láta ísbirn­ina vita af því, þeir
taka ekk­ert til­lit til okkar
fyrir þeim erum við gang­andi sushi, góður
…