Sólveig Ágústs­dóttir er við vinnu í einu af litlu svörtu hús­unum í Aust­ur­stræti á sól­ríkum fimmtu­dags­morgni þegar blaða­maður stoppar hana og spyr hvort hún geti sagt frá því sem gerði hana að mann­eskj­unni sem hún er í dag. Það var þraut­ar­gangan, pyttir hel­vítis og drykkju sem hún óskar engum að lenda í. Og svo er það son­ur­inn sem breytti öllu fyrir Sólveigu, sem var orðin 36 ára gömul þegar hann kom í heim­inn, enda hafði hún alls ekki ætlað sér að eign­ast börn. En fyrir það er hún þakk­lát í dag. Gefum Sólveigu orðið. 

„Ég er í litla fyr­ir­tæk­inu hennar frænku minnar. Ég er að vinna fyrir frænku mína sem er skart­gripa­hönn­uður og er að búa til allt þetta smá­dót sem er á borð­inu hjá mér. Ég er búin að vera að hjálpa til af og til í nokkur ár,“ segir Sólveig þar sem hún stendur við svart borð drekk­hlaðið skart­gripum úr hraun­molum og perlum.

Við spyrjum stórrar spurn­ingar þegar við tölum við fólkið í borg­inni. Hvað gerði þig að þeirri mann­eskju sem þú ert í dag? 

Sólveig þarf ekki að hugsa sig lengi um áður en hún svarar.

„Ég er ekki búin að fara auð­veldu leið­ina í líf­inu en ég er á góðum stað og vildi ekki að ég hefði farið aðra leið í dag því þá væri ég á öðrum stað í dag og ætti ekki þennan dreng sem ég á. Hann er sautján. Hann er núna að skakklapp­ast eins og ég gerði en ég veit að hann mun ná sér út úr þessu. Hann er með öll tromp með sér því það eru allir að reyna að hjálpa honum. Þetta var ein­hvern veg­inn sjálf­sagt þegar ég var ung, að vera eins og hálf­viti.“

Var þín þraut­ar­ganga löng? 

„Já, hún var svona tíu ár. Þetta var svona, drekkum í dag og sofum á morgun. Þetta var bara mjög erfitt. Ef ég hefði orðið ófrísk deg­inum fyrr hefði ég senni­lega ekki átt barnið. Ég varð edrú og varð bara strax ófrísk og hann bjarg­aði mér. Hann varð ljósið í líf­inu mínu, bjarg­aði mér þannig að nú trúi ég að ég geti bjargað honum.“

Hvað varstu gömul þegar þú eign­að­ist son þinn?

„Ég ætl­aði aldrei að eign­ast börn þannig að ég var 36 ára þegar ég átti hann. Ég hef verið edrú síðan.“

Er lífið betra þannig?

„Við skulum ekk­ert ræða það neitt,“ segir Sólveig og hlær aðeins. „Að vita hvar þú getir sofið og þú fáir að borða. Lífið er ynd­is­legt ef þú leyfir því að vera það. Það er bara rosa­lega erfitt að detta í þessa pytti hel­vítis.“

Þú mælir ekki með því fyrir neinn?

„Nei, ekki mínum versta óvini einu sinni myndi ég óska að vera á þessum stað.“

Hvað ertu gömul í dag? 

„53 ára.“

Þannig að allt lífið er fram undan? 

„Eigum við ekki bara að segja það? Betri helm­ing­ur­inn alla vega.“