Ættingjar mínir, vin­konur og vinir  í Ung­verja­landi, þar sem var hræði­lega heitt í sumar, segj­ast öfunda mig af því að búa í sval­anum á Íslandi. Ég segi þeim að hér stefni í langvar­andi kulda­tíð. Það sé ekki öfunds­vert.

Ég hef búið á Íslandi í fimm ár og orðið vör við miklar breyt­ingar á veðr­inu hér. Íslend­ingar segja sumir að alltaf hafi verið svipt­inga­samt í veðri hér. Svona var þetta líka í gamla daga, segja sumir. En svo eru aðrir sem segja að öfgar í veðri séu meiri en áður og séu að fær­ast í auk­ana. Ég hef áhyggjur af þessu og tel að hér verði erfitt að búa í fram­tíð­inni vegna kulda. Ég er líka hrædd um að við séum orðin of sein til að laga ástandið, jöklar eru að bráðna og yfir­borð sjávar að hækka. 

Ég hef lengi haft áhyggjur af lofts­lags­vánni en aldrei eins og eftir að Abigail, dóttir mín, fædd­ist fyrir níu mán­uðum. Hvernig verður heimur dóttur minnar? Ef ég verð heppin lifi ég í hálfa öld í við­bót en þetta snýst um ver­öld dóttur minnar sem mun vænt­an­lega lifa lengur. 

En svo renna upp dagar eins og þessi sem slá á ótta og lífið verður gott. Ég og Abigail vorum að koma af bóka­safn­inu þar sem við lásum og skoð­uðum barna­bækur. Það er hugsað vel um börn í bók­mennta­heim­inum.