Árin upp úr 1980 í íslensku rokksögunni hafa löngum verið lauguð dýrðarljóma, ekki síst í hugum þeirra sem upplifðu tímabilið (eins og mér). Mikil endurnýjun átti sér þá stað á þessum tíma. „Gömlu“ poppararnir viku fyrir nýjum, skýrast komu kynslóðaskiptin fram í Bubba/Björgvins-togstreitunni. Bubbi var dráttarklárinn sem ruddi leiðina með vinsældum sínum og ægi miklum töffaratöfrum. Friðrik Þór Friðriksson ætlaði fyrst að gera heimildarmynd um Bubba einan, en verkefnið vatt upp á sig og varð að Rokki í Reykjavík. Myndin var svo afgerandi að síðan þá hefur tímabilið verið nefnt Rokk í Reykjavík-tímabilið. 

Berstrípað og hrátt

Eitt af snilldarböndum þessara tíma var tríóið Jonee Jonee, sem kom frá Garðabæ. Það þótti nýlunda, enda hafði fátt af viti komið þaðan fram að því. Þeir voru svalir, klæddu sig upp í einfalda hljómsveitarbúninga og tóku greinilega glæsibandið Devo sér til fyrirmyndar í sviðshreyfingum. Meira að segja nafnið Jonee Jonee var komið lóðbeint frá Devo-laginu Come Back Jonee. Músíkin var þó ekkert Devo-leg, berstrípað og hrátt nýbylgjupönk. Bara bassi og trommur og einstaka saxófónpúst, en það gekk alveg upp því Bergsteinn trommari og Heimir bassaleikari eru svo þéttir og góðir. Textarnir eru skemmtilegar pælingar um lífið og tilveruna, oft ljóðrænar og stundum torskildar, sem Þorvar söng, talaði og æpti með tilþrifum – og hinir rumdu og æptu með. Hljómsveitin var á árum áður frægust fyrir lagið Af því að pabbi vildi það. Hljómsveitin kom út plötunni Svonatorrek 1982, en hún þótti misheppnuð af því sándið var þunnt og kraftlaust, og bandið lognaðist út af skömmu eftir útgáfuna eins og gerist. Hér eru níu af lögunum af Svonatorrek, sjö vantar.

Haldið í ræturnar

Arfleifð sveitarinnar lá því óbætt hjá garði í öll þessi ár. Mjög vel til fundið var að koma tónlistinni út á ný. Farin var sú leið að taka allt upp aftur. Hér hefði margt getað klikkað, til dæmis hefði verið hægt að ofnota nútímatækni, sem fleygt hefur fram á þessum rúmu 40 árum, eða ofhlaða á upptökurnar. Blessunarlega halda menn í ræturnar, hafa þetta einfalt, kraftmikið og beinskeytt, og ef hlaðið er á bassagrunninn er það bara til að auka áhrifin. Bandið öslar í gegnum 21 lag, sem öll eru frekar uppgíruð og ólgandi. Menn voru lítið í ballöðum á þessum tíma. Að hlusta á plötuna í gegn er ánægjuleg upplifun, maður fer aftur í tímann og finnur gamlar nýbylgjutaugar þenjast. Langflest lögin eru þrusu skemmtileg – Ég er einn af þeim, Helgi Hós, Hávaði, Hver er svo sekur – sígræn Jonee-lög, sem maður sá á tónleikum fyrir mannsaldri, og þetta rennur ljúflega en ákveðið í gegn. Meiri jafnari sæluhrollur er á fyrri hliðinni, nokkur slappari lög á seinni hlið draga úr heildarupplifuninni.

Smá nöldur

Sem listgripur er Annar dagur glæsilegur. Hnausþykkur svörtum vínyl er pakkað í eldrautt umslag með texta- og myndabók. Verandi (rokk)sögufíkill sakna ég dálítið að saga sveitarinnar sé ekki sögð í minningarbrotum eða rokksögulegum texta. Hvað rak bandið áfram? Hvernig kom þetta til? Hvað voru þeir að gera á Ítalíu og hvaða fólk er þetta sem semur marga textana þeirra (Þorsteinn G. Þorsteinsson semur hér heila 11 texta – Hver er það!?). En þetta er nú bara smá nöldur. Í það heila er útgáfan frábær, Jonee Jonee eru komnir á þann stall sem þeir eiga skilið að vera á og allir sem unna frískandi, leitandi og skemmtilegu (nýbylgju)rokki – og þá sérstaklega Rokk í Reykjavík-tímabilinu – ættu þegar í stað að skunda ofan í næstu plötubúð og verða sér úti um þennan gæðagrip.