„Ég heiti Magnús Thorlacius og við erum stödd hérna á kaffi­hús­inu í Tjarn­ar­bíói. Ég er að setja upp sýn­ingu eftir tvær vikur eða svo og ég er að skipu­leggja og und­ir­búa mig fyrir það. Þetta var upp­haf­lega útskrift­ar­verkið mitt í Lista­há­skól­anum, þar sem við fylltum sviðið af vatni og breyttum því í bað­lón, og við erum að setja það núna upp ári síðar.

Það heitir Lónið og fjallar um þrjár per­sónur í bað­lóni sem fara í sjálfnær­andi ferða­lag eins og oft er hægt að gera í svona bað­lónum á Íslandi. Þetta er byggt á þess­ari bylgju bað­lóna sem hafa verið opnuð hér und­an­farin ár. Við notum hug­mynd­ina um bað­lón til að rann­saka sjálfs­mynd ein­hverrar for­rétt­inda­stéttar á Íslandi. 

Ég var búinn að vera í nám­inu í Covid, í sam­komu­banni, og búa til leik­hús bara þannig. Það var eig­in­lega bara hræði­legt. Allt námið snýst um að búa til eitt­hvað á sviði sem er ekki end­ur­leikið, ekki búið til, til þess að vera fest á filmu. Það er búið til sem upp­lifun í návist fólks, áhorf­enda. Ég tala nú ekki um þegar fólk leggur áherslu á til­rauna­kennd­ari form innan sviðs­lista eins og þátt­töku­leik­hús, en þetta á líka um alveg hefð­bundið leik­hús, sem snýst líka um þetta sam­tal við áhorf­endur. 

Þetta á að vera stefnu­mót augna­bliks­ins. Nema hvað að við áttum að búa til öll þessi verk mínus það að fá áhorf­endur inn og eiga þetta stefnu­mót. Það var stórfurðu­leg upp­lifun. Maður þarf að hafa mjög mikla trú á verk­inu til þess að það lifni við í þessum aðstæðum. Við sýndum þetta alltaf fyrir ein­hverjum áhorf­endum en það voru kannski þegar verst var tveir áhorf­endur. Á frum­sýn­ingu verks­ins var allt farið að opn­ast aftur svo það komu ein­hverjir áhorf­endur. Það er mjög ber­skjald­andi að fara með verkið úr stofnun Lista­há­skól­ans yfir í atvinnu­leik­hús en það er búið að vera mjög gaman að skoða verkið upp á nýtt ári síðar og sjá hvaða stöðu það hefur gagn­vart sam­fé­lags­um­ræðu í dag.

Ég sé sjálfan mig í verk­inu að því leyti að þarna eru komnar þrjár per­sónur sem eiga það allar sam­eig­in­legt að vera í mik­illi for­rétt­inda­stöðu, hvítt fólk sem hefur efni á því að fara í svona lúx­us­ferð, þetta eru bara rán­dýrar sund­laugar, þessi lón. Að eiga í svona erf­iðu sam­bandi við það, þetta er lúxus en á sama tíma hatar maður eitt­hvað við það líka.  Ég er í mik­illi for­rétt­inda­stöðu og fer reglu­lega í svona bað­lón. Það að ég skuli hafa efni á því að gera þetta, að fara í þessa til­búnu neyslupara­dís, mig langar að hata þetta en þetta er svo næs. Það er ein­hver þver­sögn sem ég er að reyna að ná fram í verk­inu. Þetta er ekki bara slæmt þótt það sé alls konar firr­ing í gangi. Ætli listin sé ekki best þegar hún nær að fá mann til að vera ósam­mála sjálfum sér. Fær mann til að hugsa. 

Sá atburður sem breytti lífi mínu var þegar ég trú­lof­að­ist kærust­unni minni fyrir hálfu ári síðan. Að sjá lífið svona skýrt með annarri mann­eskju og setja tákn á fing­ur­inn sem táknar þetta og maður er með það alla daga. Það hljómar kannski væmið en ég held að það hafi breytt lífi mínu. 

Þetta lætur mann vilja vera eins góð mann­eskja og mögu­legt er. Það kannski breytir manni ekki en maður reynir að vera besta útgáfan af sjálfum sér. Við ákváðum þetta saman. Við vorum eitt­hvað búin að tala um þetta og eftir því sem við ræddum þetta oftar varð hug­myndin alltaf raun­veru­legri. Svo allt í einu eitt kvöldið erum við að skoða hringa í búð á Lauga­veg­inum og við bara kaupum þá. Daginn eftir fórum við saman út í Viðey að biðja hvort ann­ars. 

Ég hef svona aldrei verið mjög hrif­inn af þessu sem maður sér í banda­rísku bíó­mynd­unum, þess­ari rosa­legu róm­an­tísku gjörð sem kall­inn á að gera og, þú veist, þessi rán­dýru brúð­kaup. Ég hef aldrei tengt við þetta eða fund­ist þetta vera eitt­hvað sem mig hefur langað að gera. Það sem mér finnst alltaf yfir­sterkara er að við gerum hlut­ina á okkar hátt og tjáum ást okkar á okkar hátt því hún er ekki fyrir neinn annan heldur en bara okkur. En jú, svo heyrir maður skemmti­legar eða róm­an­tískar sögur og hugsar: hefði þetta átt að vera svona frekar? 

Við erum búin að vera saman í þrjú og hálft ár kannski. Við byrj­uðum saman rétt fyrir Covid og sam­komu­bannið. Við þekkt­umst fyrir það. Í Covid vorum við mjög mikið saman. Við vorum í sama námi hvort í sínum bekknum. Við vorum mjög mikið saman þar sem aðrar félags­legar aðstæður voru ekki í boði. Mér leið eins og við hefðum verið saman í fimm ár eftir eitt ár, bara út af því.“