„Ég heiti Daníel Örn Sól­veig­ar­son og við erum á Olís á Sæbraut. Ég er versl­un­ar­stjóri hér. Ég er búinn að vera hér í tvö ár. Það skemmti­leg­asta við þessa vinnu er fjöl­breyti­leik­inn og mikið af skemmti­legu fólki sem kemur hingað. Stærsti kúnna­hóp­ur­inn eru fastakúnnar og við fáum að kynn­ast þeim hell­ing. Það er hluti af því sem er skemmti­legt við þetta starf. Við náum alveg að spjalla mikið þegar gefst tími inn á milli. Það er mjög skemmti­legt. Hinn týpíski fastakúnni eru leigu­bíl­stjórar og atvinnu­bíl­stjórar. 

Enski bolt­inn er mér efst í huga. Tíma­bilið er að klár­ast og svo er reyndar íslenski bolt­inn að byrja. Ég held með Crystal Palace í ensku og Víking Reykja­vík. Ég held að við séum svona fimmtán á Íslandi sem höldum með Crystal Palace. Maður frænku minnar á Norð­firði byrj­aði að halda með þeim þegar þeir voru léleg­asta liðið á Englandi og hann náði að smita mig og ég sé ekki eftir því. 

Ég hef tvisvar farið út á leik og er að fara núna á föstu­dag­inn út með átta ára litla frænda minn á hans fyrsta leik. Það kom­ast 26 þús­und manns fyrir á vell­inum úti, sem er lítið miðað við önnur lið, eins og Old Trafford, sem eru með 80 þús­und manns í sæti. En þetta er mjög skemmti­legur klúbbur með mikla sögu, elsti atvinnu­manna­klúbbur í heimi. 

Sá atburður sem breytti lífi mínu var árið 2013 þegar Crystal Palace fóru í fyrsta skipti í fjórtán ár í úrvals­deild­ina. Þá gat ég horft á alla leiki í stað þess að horfa bara á einn á ári. 

Ég fer svo á alla leiki með Víking Reykja­vík, sem eru einmitt á toppnum í deild­inni.  

Hérna heima er meira af áhorf­endum en úti eru stuðn­ings­menn, það eru meiri læti og stemn­ing þar. En það er svo sem að aukast hérna líka en mest bara klappað þegar ein­hver skorar mörk. Stuðn­ings­menn lifa fyrir liðið sitt, standa allan leik­inn og syngja. Hér er minna um það. Það er skemmti­legra að fara á leiki úti. Ég væri til í að stemn­ingin væri eins hér en það er erf­ið­ara.

Það virð­ist vera að þegar maður er kom­inn yfir ákveð­inn aldur er orðið asna­legt að haga sér svona. Úti er samt eldra fólk sem hagar sér svona, sem er kannski búið að vera að mæta á völl­inn í 50 ár og er enn þá með brjáluð læti. Þetta er rosa­lega góð útrás og ég væri til í að þetta væri svona hér. Ég held að þetta snú­ist líka um að hér þekkja allir alla og þá er kjána­legt að öskra á ein­hverjum fót­bolta­leik, þeir eru bara óheflað­ari þarna úti. 

Ég æfði fót­bolta með yngri flokkum og nú er ég aðeins í neðri deild­unum, ég er aðeins að sparka í neðri deildar bolta en ekk­ert alvar­legt. Þetta eru bara ama­törar. Ég mæti samt á æfingu tvisvar til þrisvar í viku. Ég er að spila með Álafossi í Mosó. Það er mjög góð stemn­ing, þetta er aðal­lega upp á stemn­ing­una að gera. Við vinnum ekki oft leiki en við spil­uðum í utandeild­inni í sumar og unnum hana, við vinnum alveg eitt­hvað. Það var geð­veikt gaman. Við fögn­uðum og fengum okkur bjór. “