Velkomin í frumraun mína sem sófakartafla. Þar sem ég er annálaður glápisti og get spænt í gegnum Netflix á meðan ég vinn mína dagvinnu, er ég sjálfkjörið mublugrænmeti en þetta gæti líka orðið minn fyrsti og síðasti pistill vegna þess að ég mun að öllum líkindum reyta kvikmyndaáhugafólk og málfræðinga til reiði með ófaglegum vinnubrögðum. Að því sögðu, best að koma sér að verki. Til umfjöllunar að þessu sinni er bíómyndin White Noise á Netflix sem ég valdi bara út af aðalleikaranum.

Samband mitt við Adam Driver hófst fyrir um það bil áratug. Ég sá hann fyrst í þáttunum Girls og þá var ekki aftur snúið. Þar lék hann karakter sem var nákvæmlega sú tegund „hjartaknúsara“ sem ég féll fyrir þegar ég var unglingur: listrænn indígæi, þvalur í lófunum, reykir sígarettur og mætti alveg skella sér í sturtu.

Við Adam höfum að vísu ekki hist lengi því ég nennti ekki Star Wars og þorði ekki að horfa á Noah Baumbach-myndina Marriage story. Ástæðan fyrir því er sú að ég var hrædd um að myndin gæti hrint af stað tilvistarkreppu og ég myndi enda fráskilin með brostin augu á Kalda, kvalin af eftirsjá. En við Adam höfum elst, fitnað og vonandi þroskast og nú birtist hann mér á skjánum sem miðaldra háskólaprófessorinn Jack Gladney. Greta Gerwig leikur pillubryðjandi eiginkonuna Babette, sem við fyrstu sýn virðist alsæl í klóm feðraveldisins. Í raunheimum er hún eiginkona Noah Baumbach.

Ég ætlaði að lesa mér til um samstarf og feril Gretu og Noah en slúðurþorstinn og það hvernig andskotans internetið er hannað gerði það að verkum að nú veit ég undarlega mikið um skilnað hans við Jennifer Jason-Leigh en nánast ekkert um ferilinn. Þau okkar sem hafa nostalgískar taugar til níunda áratugarins munu kunna að meta tíðarandann í White Noise sem er byggð á samnefndri bók frá árinu 1985 eftir Don DeLillo. Fjölskyldudýnamíkinni í sögunni eru gerð mjög góð skil og ég man nákvæmlega eftir þessari blöndu af aðsteðjandi ógn, hypochondriu og upplýsingaóreiðu sem einkenndi mörg samtöl þessa tíma. Þá á ég við hluti eins og garnaflækjur og botnlanga fulla af hárum sem frænkur vinkvenna samstarfskonu mömmu áttu að hafa lent í. Flökkusögur dagsins í dag eru að vísu bara búnar að færa sig af stigagöngunum og yfir á Tik-Tok.

Jæja, þetta er farið að hljóma eins og skólaverkefni hjá nemanda sem lærði ekki heima. Ég sver það að ég sá myndina en það er svo erfitt að tala um hana án þess að eyðileggja fyrir öðrum. Ef fólk hreifst af myndinni I'm thinking of ending things, er til í smá undarlegheit og ekki komið með leiða á níunda áratugnum, þá mæli ég heilshugar með þessu. Ekki horfa á trailerinn því það er miklu skemmtilegra að vita til dæmis ekki í hverju prófessorinn hefur sérhæft sig áður en hafist er handa við glápið.