„Rétt­inda­bréf í bygg­ingu skýja­borga, ja, um hvað er hún? Hún er svona ferða­lag fram og til baka, eins og í flestum mínum bókum þá er stokkið úr einu í annað,“ segir rit­höf­und­ur­inn Eyþór Árnason. „Ég er kannski að lenda í Skaga­firði í upp­hafi bók­ar­innar, svo þvælist ég um landið aðeins, fer á Vest­firði, stoppa í Reykja­vík í kringum pest­ina ogsvo  enda ég í Skaga­firði aftur. Ég held að það megi segja það. En um hvað hún nákvæm­lega er. Það er eins og margar ljóða­bækur, alla­vega mínar ljóða­bækur, það er farið fram og til baka og erfitt að henda reiður á því hvert ég er að fara.“ 

Þegar hann gaf út fyrstu bók­ina var alltaf mark­miðið að það kæmi bók frá honum annað hvert ár. „Ég var svo bjart­sýnn, hélt að þetta bara kæmi alveg af sjálfu sér. Það hefur ekki alveg gengið eftir, en á þessum tólf árum hafa komið sex bækur út, þannig að ég er mjög nálægt þessu. Ekki alveg en þetta er í átt­ina. Mig vantar þarna aðeins upp á. Ég veit ekki af hverju, þetta er bara eitt­hvað sem ég beit í mig. En svo er þetta þannig að þú ert búinn með bók eins og þessa og þá svo sem er ekk­ert, þá er bara autt blað, ein­hver kannski tvö-þrjú ljóð sem liggja og bíða. Svo heldur maður áfram að safna og svo kannski líða tvö ár, kannski fimm ár, maður veit ekki hvort næsta bók er til­búin. Þetta er bara orðin árátta, maður heldur bara áfram.“

Stundum líða mánuðirnir án þess að nokkuð gerist

Þegar hann er að skrifa vill hann helst vera einn, en þótt ferlið sé gef­andi þá kemur þetta í köstum. „Maður holar sér ein­hvers staðar niður einn og situr og skrifar og reynir að koma sér í stemn­ingu. Reynir að koma sér í stuð. Þetta er svo­lítið óreglu­legt hjá mér af því ég er nátt­úr­lega í annarri vinnu, ég vinn ekki við það að skrifa, svo að ég verð að nota frí­tíma, dauðan tíma í þetta. Þetta kemur svo­lítið í bylgjum, maður fær svona köst og þá kemst maður í stuð og þá skrifar maður á hverjum degi alveg á fullu. Bara um leið og maður kemur úr vinn­unni þá hendir maður öllu frá sér og lokar sig af, og það er mjög skemmti­legt. En svo kannski líður hálft ár og ekk­ert ger­ist.“ 

Nú þegar bókin er komin út líður honum mjög vel. „Maður er alltaf glaður að fylgja þessu barni úr hlaði, þetta eru börnin manns. Allt í einu eru þau bara komin í bóka­búð­ina og þar bara eru þau. Það er kannski helst að maður fari í bóka­búðir og færi hana framar í rekk­anum svo fólk sjái hana, það er svo­lítið gott. Manni þykir vænt um börnin sín og maður vill þeim allt hið besta. Ekki er verra ef ein­hver kaupir þetta og hælir manni fyrir. Jú jú, sumir kannski kvarta og segja að þetta sé nú ekki alveg nógu gott hjá þér en það er bara þannig. Þú ert alla­vega búinn að sleppa þessu og búinn að missa tökin á þessu, það er bara þannig. Það er voða­lega góð til­finn­ing.“