„Bókin mín Kona lítur við er ljóða­bók í þremur hlutum. Hún er ákveðið ferða­lag en hlut­arnir standa samt sér,“  segir Brynja Hjálms­dóttir rit­höf­undur. „Fyrsti hluti heitir Óra­mað­ur­inn, annar hluti heitir Kona lítur við og þriðji hluti heitir Í borg skækj­unnar. Ferða­lagið er þannig að í fyrsta hluta förum við á myrkan stað og öðrum hluta nokk­urs konar limbó, myndi ég vilja kalla það, og í loka­hlut­anum förum við inn í útópíu eða ein­hvern stór­kost­legan stað. Og við förum út þaðan.“

Fyrstu setn­ing­arnar urðu til nokkrum mán­uðum eftir að Brynja gaf út fyrstu bók­ina, Okfrumuna. „Eftir að ég skrif­aði hana og gaf hana út skrif­aði ég ekki neitt í dálít­inn tíma en svo allt í einu byrj­aði þetta að koma til mín. Ég vann hana í gegnum hug­ar­flæði, str­eam of consciousness, ósjálf­ráð skrif. Þaðan í raun og veru kom síðan efni sem ég vann áfram sem varð að þess­ari loka­út­komu.“

Hún vinnur ekki endi­lega á einum stað og einum tíma í algjörri rútínu. „ Það er líka öðru­vísi að skrifa ljóð og prósa. Mér finnst gott að vinna með penna og blað. Ég skrifa óheflað og end­ur­skrifa, ég vinn mikið þannig. Ég er með skrif­stofu, svo skrifa ég heima, uppi í rúmi og á kaffi­húsi. Það kemur ekki endi­lega rosa­lega gott stöff á kaffi­húsum en þá líður manni kannski eins og maður sé alvöru rit­höf­undur,“ útskýrir hún.  

„Mér finnst alltaf lítið áfall að gefa út bók. Alltaf segi ég, þetta er í annað skiptið. Bæði skiptin hafa verið þannig að þegar ég fæ bók­ina í hend­urnar þá heldur maður að það sé sig­ur­mó­ment en það er líka áfalla móment því … hvað hef ég gert? Og nú er ekki hægt að hætta við. En svo þarf maður kannski tvo daga, nokkra daga og þá verður það bara venju­legt og skemmti­legt. 

Maður er að gera þetta til að fá bók í hend­urnar og von­andi að ein­hver lesi. Og ég er bara mjög glöð og þetta er bara flott bók.“