„Þetta er nýja bókin mín, hún heitir Borg bróður míns,“ segir Kristín Ómars­dóttir rit­höf­undur. „Nafnið fékk ég af mynd sem heitir sama nafni. Og flestar sög­urnar ger­ast í borg, ekki í sveit. Ég tók þá sögu út sem gerð­ist í sveit. Þær eiga það sam­eig­in­legt, en ég vildi samt ekki kalla þetta borg­ar­sögur. Þetta eru líka nokkrar sögur sem eru svo­lítið eins og Senur úr hjóna­bandi eftir Ingmar Bergman. Nokkrar sögur eru eins og senur. Aðrar eru eins og við álítum að sögur séu. En flestar eru þær stuttar, þær eru allar stuttar, þetta eru ekki langar smá­sögur, þetta eru stuttar smá­sögur.“

Sögurnar tengjast teikningum

Hún byrj­aði að skrifa þessar sögur stuttu eftir að skáld­saga kom út fyrir tveimur árum og heims­far­ald­ur­inn fór af stað. „Þær tengj­ast líka mjög mikið teikn­ing­unum sem ég var að teikna á sama tíma. Ég var eins og að búa til borg. Eins og ég væri að leika mér í ein­hverjum tölvu­leik. Að búa til borg og skrifa svo inn sögur fyrir þessa borg. Sögur sem eru sagðar með orðum.“

Henni finnst skemmti­legt að skrifa heima við skrif­borðið sitt, „eða ég veit ekki hvort ég eigi það. Og mér finnst best að skrifa í hönd­unum en ég geri það ekki alltaf. Sumar sög­urnar eru skrif­aðar fyrst í hönd­unum. Hug­mynd­irnar koma ekk­ert endi­lega þegar ég sit við skrif­borðið. Oft í göngutúr eða hjóla­túr þá koma per­són­urnar. Og ein­hverjar kannski per­sónur eða þessi per­sóna og ég veit hvað hún vill og svo fer ég heim og skrifa um hana.“ 

Verður vör við óraunveruleika

„Mér finnst ég taka betur eftir því núna hvernig mér líður þegar þessi bók kemur út heldur en áður. Mér fannst ég verða vör við ein­hvers konar óraun­veru­leika. Það er líka nátt­úr­lega það að ég er búin að vera með þessar sögur heima hjá mér bara í hausnum á mér. Og á tölv­unni og í papp­írum og hand­ritum. Og það er dálítið plat. Það er svona ímynd­aður heimur. Þetta er eins og kannski ef að dúkku­húsið manns myndi vera allt í einu gefið út. Þegar þetta er orðið allt í einu að hlut, að fyr­ir­bæri, að bók. Þá er allt í einu hægt að koma við hana og aðrir geta lesið. Þá þarf maður ein­hvern veg­inn að brúa þennan óraun­veru­leika og raun­veru­leika saman eða sauma það saman og ég hef verið að labba yfir þessa brú. Og ég fékk smá svima­köst á leið­inni. Ég held að ég sé alveg að koma yfir inn í raun­veru­leik­ann. Átta mig á að hún er til í alvör­unni, bókin.“