„Þessi bók hérna, hún heitir Meydómur, er hugsuð sem ein­hvers konar bréf sem aðal­per­sóna bók­ar­innar er að skrifa til föður síns,“ segir rit­höf­und­ur­inn Hlín Agn­ars­dóttir. „Þetta er lítil stúlka sem er að lýsa því fyrir föður sínum hvernig það var að vera stelpa. Þetta er lítil stelpa sem þekkti aldrei pabba sinn þegar hún var lítil og hann þekkti ekki hana. Svo þegar hann er dáinn finnst henni svo leið­in­legt að hann hafi aldrei kynnst henni þegar hún var lítil.

Eins finnst henni mjög leið­in­legt að hafa aldrei kynnst pabba sínum þegar hún var lítil, þegar hún er orðin full­orðin. Þegar hún er orðin full­orðin skrifar hún látnum föður sínum þetta bréf. Meydómur er lýs­ing á ferð hennar eða leið frá sak­leysi barn­æsk­unnar yfir í það sem við getum kallað upp­reisn ung­lings­ár­anna. Því hún gerir síðan upp­reisn gegn föður sínum vegna þess að þessi faðir var frekar strangur, ekki bara strangur, hann var á köflum ofbeld­is­fullur. Hún er í raun og veru að ávarpa hann í gegnum þetta bréf. Í leið­inni er hún að reyna að átta sig á því hvers konar per­sóna hann var.“

Bók sem var fjórtán ár í smíðum

„Ég er búin að vera fjórtán ár að skrifa bók­ina. Ég byrj­aði að skrifa hana sem ljóða­bálk, eig­in­lega ljóð sem fjöll­uðu um allt þetta sama, um föð­ur­inn og um systk­inin því þessi bók er á end­anum til­einkuð systk­inum mínum, þessum systk­ina­hóp sem er nefndur hérna. Og þessi ljóða­bálkur varð til fyrir fjórtán árum síðan. Síðan kom ég honum aldrei frá mér þannig að ég fór að skrifa nokkrum árum seinna prósa, texta sem síðan varð smátt og smátt að þess­ari sögu um þennan mey­dóm sem öll bókin snýst um. Þetta er nokk­urs konar afmeyj­un­ar­ferli. Það er að segja, að afmeyjun er ekki bara kyn­ferð­is­legt orð, það er ekki bara kyn­ferð­is­leg afmeyjun, heldur afmeyjun í margs konar merk­ingu. Það er að segja, maður er smátt og smátt sem barn og lítil stúlka afmeyjuð, maður er hertur í því að vera til. Þetta er svona viss herð­ing sem maður þarf að harka af sér og vera dug­legur. Það var alla­vega í minni æsku þannig að það var mikil áhersla lögð á að börn væru dug­leg og hörk­uðu af sér og þess vegna voru þau beitt miklu harð­ræði og jafn­vel ofbeldi.

Bókin varð sem sagt til svona, hún er búin að vera í fæð­ingu í fjórtán ár. Ég er búin að gera ýmis­legt annað í milli­tíð­inni og hef skrifað aðrar bækur, skáld­sögur og ljóð og fleira. En loks­ins er hún komin.“

Alltaf viss spenna í kringum viðbrögðin

„Um leið og maður er búinn að skila bók­inni af sér til útgáf­unnar sem síðan tekur við, þá er ekk­ert aftur snúið. Ég þurfti að bíða í tvo mán­uði eftir bók­inni þar til hún kom í hend­urnar á mér af því að það urðu smá tafir og það var dálítið erfitt að bíða eftir henni fannst mér. Hún fór fram yfir tím­ann. Núna er hún komin og hún er komin í búð­irnar og ég er ekki búin að fá nein við­brögð enn þá, og það er alltaf viss spenna í kringum við­brögðin, hvernig verður henni tekið, hvernig verður skrifað eða fjallað um hana og svo fram­vegis.“

Vinnu­ferlið er fast­mótað. „Ég er orðin það rútíneruð og vön að ég er til­búin að taka við hverju sem er, þannig séð. En auð­vitað von­ast ég alltaf til þess að það sem maður er að senda frá sér hitti í mark. Eða fólk hafi áhuga á að kynna sér það sem maður hefur verið að hugsa um í öll þessi ár. Og sér­stak­lega í þessu til­viki, þetta er svokölluð sann­saga, sem er íslenskt orð sem er notað yfir skáld­skap eða skrif þar sem maður beitir skáld­legum aðferðum til að koma sannri sögu á fram­færi. Mikið af þessu byggir í raun og veru á minni eigin æsku og þetta fjallar um systk­ini mín og for­eldra en ég set þetta í skáld­legan bún­ing af því að ég er til dæmis með ljóða­flokk­inn sem ég skrif­aði upp­haf­lega sem er eig­in­lega felldur inn í allan text­ann. Hann er dálítið fal­inn og birt­ist allt í einu inni í miðjum text­anum.

Þegar ég er að skrifa finnst mér best að vera eins og ég er núna, hérna. Ég vil hafa allt frekar skýrt og hreint í kringum mig, ég vil hafa næði. Ég vil vera úthvíld þegar ég byrja að skrifa á morgn­ana. Ég vil lifa og ég reyni að lifa heil­brigðu lífi og passa mig mjög mikið á því að hafa alla mína orku alveg óskerta. Ég get ekki gert neitt annað meðan ég er að skrifa en að skrifa. Ég get aldrei verið lengur við tölv­una en þrjá til fjóra tíma á dag. Ofboðs­lega stór hluti af því að skrifa er að lesa yfir það sem maður hefur gert. Og í raun og veru að rit­stýra sjálfum sér, að strika út og bæta við og lesa aftur yfir og leyfa hlutum að gerj­ast. Þannig að þetta er ekk­ert flókið umhverfi, ég þarf bara tölvu og skrif­borð og kannski eitt her­bergi sem er lokað.“