Ég læsti krakka nágrannans inni. Þetta var bara EKKI að ganga. Þeir voru allt of háværir. Ég var kannski að reyna að horfa á Survivor og þá voru þeir tjúllaðir á trampólíninu úti í garði. Svo ég fann fullkomna lausn. Ég útbjó smá svona fangelsi. Nei, ég meina dýflissu. Nei, vá, alls ekki það. Ég útbjó … úrræði. 

Þetta er bara fínt herbergi með dýnum. Ég læsti mömmu þeirra líka inni í herberginu af því að persónulega trúi ég ekki á fjölskylduaðskilnað. Ekki vera með þetta woke rugl. Það er ekki eins og ég sé að pynta þau. Ég gef þeim að borða og við erum ekkert að tala um langan tíma, kannski þrjá til níu daga. Sjáum svo hvað setur. Ég skellti í lás, setti upp myndavélar og fékk nokkra sterabolta, frænda minn og vini hans, til að vakta krakkana og mömmu þeirra. 

Eftir nokkra daga brotnaði mamman niður og varð voða æst. Enginn samstarfsvilji. Frændi minn neyddist til að henda sér á hana og binda hana á höndum og fótum með plastböndum. Hún róaðist fljótt við það. Krakkarnir fóru að hágrenja. Þeir jafna sig á þessu. 

Ha? Hvað meinarðu? Siga á mig lögreglunni? Barnaverndarnefnd? Þó ég læsi nokkra krakka inni með mömmu sinni? Ekki eins og þetta séu mín börn! Landslög, eru það einu sinni lög – eru þetta ekki bara viðmið? Af hverju má ríkið beita ofbeldi en ekki framtakssamir einstaklingar? Það er dauðaþögn í garðinum núna. 

Það er ekki ólöglegt að vera á flótta. Börn eiga ekki heima í varðhaldi. Öll mannréttindasamtök landsins hafa mótmælt fyrirhuguðum brottfararbúðum harðlega. En ríkisstjórnin hlustar ekki. Pendúllinn hefur sveiflast svo langt til öfgahægri að nú ætlar ríkisstjórn „mannréttinda og jöfnuðar“ enn að stigmagna ofbeldi gagnvart flóttafólki. Þetta gerir ríkisstjórnin ekki fyrir sína eigin kjósendur, heldur fyrir háværa kjósendur annarra flokka. Til hamingju. Þeir unnu. Þurftu ekki einu sinni að setja x við ykkur.