Ég er með rímu á heilanum. Dáleiðandi söng eldri konu en ég heyri þó ekki orðaskil. Líkt og söngur hennar ómi einhvers staðar lengst inni í fortíð sem er að renna mér úr greipum. Ógreinileg en þó enn áþreifanleg.

Nýverið fór ég á frumsýningu heimildarmyndarinnar Um tímann og vatnið sem er byggð á samnefndri bók Andra Snæs Magnasonar. Ég verð að viðurkenna að ég var ekki einungis spennt heldur líka nokkuð kvíðin fyrir því að fara á bíómynd sem fjallar um bráðnun jökla vegna manngerðrar loftslagsvár. Tíma mínum, gleðistundum og kyrrðaraugnablikum hefur nefnilega verið varið á jöklum. Jöklum sem skríða áfram, teygja sig, kelfa, bráðna og að lokum hverfa í vatnið.

Líkt og Andri Snær hef ég hugsað mikið um framtíðina, yngstu kynslóðirnar og þær sem á eftir koma. Mig langar svo að benda þeim á glóandi sólsetur við Snæfellsjökul, stórskemmtilegar skíðabrekkur Tindfjallajökuls, norðurljósadýrð á Langjökli og endalaus ísgöng í …