Kasper er hundur vinar míns sem ég passa af og til. Ég hef mjög gaman af hundum, reyndar dýrum almennt, en hundar eru í upp­á­haldi. Ég á því miður ekki hund sjálf enn þá, ég bý bara ein og er í námi, en ég hef verið að passa Kasper, meðal ann­ars til að átta mig á því hvernig það er að eiga hund. Þetta er svo­lítið eins og æfing, ég er að þjálfa mig upp. Það er nefni­lega meira en að segja það að halda hund.

Það hefur verið mjög gott að fá að passa Kasper í þessu COVID-ástandi því það gefur mér auk­inn drif­kraft að þurfa að vakna snemma og fara út með hann. Ég er eins og sagði bara ein og hef verið svo­lítið lítil í mér svo ég hef verið að passa hann meira þess vegna.

Það er afskap­lega nota­legt að hafa svona tryggan vin við hlið sér, ég sef meira að segja betur með hann inni á heim­il­inu. Mér finnst alltaf leið­in­legt að þurfa að skila honum. Ég deili vinnu­stúd­íói með eig­anda hans þannig ég hitti Kasper flesta daga. Ég er að læra tann­smíði og núna á meðan COVID stendur yfir hef ég nýtt stúd­íóið til að læra þar. Ég útskrif­að­ist í fyrra­vor úr gull­smíði svo hver veit nema ég nýti námið svo til að smíða bling upp í fólk.