Í sjö ár hafa hjónin Bassirou Ndiaye og Mahe Diouf búið á Íslandi, unnið og borgað sína skatta en hafa hér engin rétt­indi þrátt fyrir það. Þau hafa barist fyrir því í sex ár að fá hér alþjóð­lega vernd, dval­ar­leyfi á grund­velli mann­úð­ar­sjón­ar­miða eða dval­ar­leyfi vegna sér­stakra tengsla við landið, en án árang­urs. Að óbreyttu verður þeim því vísað úr landi ásamt dætrum þeirra tveimur, Regine Martha, sex ára, og Elodie Marie, þriggja ára, úr landi.

„Ég veit ekki með aðra, en mér finnst óhugn­an­legt að búa í landi þar sem hags­munir barna vega ekki meira en þetta,“ skrifar Brynja Björg Krist­jáns­dóttir í færslu á Facebook. Brynja lýsir því að hún hafi verið svo heppin, ásamt Álfhildi Rósu Kjart­ans­dóttur, að kynn­ast eldri stúlkunni, Coumbu, og eyða með henni ári á leik­skól­anum Lang­holti.

„Við töl­uðum oft um að ef sól­skin væri mann­eskja - þá væri það Coumba“

„Á hverjum degi gladdi hún okkur og vin­ina með sínum ynd­is­lega per­sónu­leika og stóra glaða hjarta. Við töl­uðum oft um að ef sól­skin væri mann­eskja - þá væri það Coumba. Nú er hún í 1. bekk í Voga­skóla og lærir að lesa, skrifa, smíða, elda og synda - eins og hún sagði okkur glöð og stolt,“ skrifar Brynja.

Systurnar báðar fæddar hér á landi

Syst­urnar eru báðar fæddar á Íslandi og hafa alist hér upp. Þær tala báðar reiprenn­andi íslensku og hafa aldrei búið ann­ars staðar. For­eldrar þeirra eru frá Senegal og komu hingað til lands sökum þess að þau töldu sér ekki óhætt í heima­land­inu vegna trú­ar­bragða sinna. Tæp sjö ár eru síðan og hafa þau barist fyrir því að fá að dvelja hér á landi því sem næst allan þann tíma.

„Í sjö ár hafa þau búið við óör­yggi, ótta og hræðslu“

„Í sjö ár hafa þau búið við óör­yggi, ótta og hræðslu um að einn dag yrði þeim end­an­lega vísað úr landi. Í milli­tíð­inni hafa stelp­urnar eign­ast vini, for­eldr­arnir unnið, borgað reikn­inga á spít­ala eins og þau séu túristar, borgað skatta og misst síðan vinnunna vegna Covid, eins og svo margir, en hafa engin rétt­indi. Þau eru orðin þreytt og eiga erfitt með að halda í von­ina, von um að Coumba og Marie eigi sér fram­tíð í sínu heima­landi, Íslandi,“ skrifar Brynja.

Hún segir sorg­legt að sjá að aftur og aftur komi mál af þessu tagi upp á Íslandi og ótrú­legt sé að hægt sé að kom­ast að þeirri nið­ur­stöðu að vísa eigi fjöl­skyld­unni úr landi eftir allan þennan tíma. Það sé óhugn­an­legt að búa í landi þar sem hags­munir barna séu metnir og létt­vægir fundnir.

„Ég vona svo inni­lega að við sem sam­fé­lag sýnum þeim stuðn­ing, sýnum stjórn­völdum að við viljum ekki búa við svona aðstæður og notum okkar for­rétt­indi til góðs.“

Gríð­ar­legur fjöldi fólks hefur mót­mælt fram­kom­unni við fjöl­skyld­una. Frá því frétta­stofa Stöðvar 2 greindi frá mál­inu 30. októ­ber síð­ast­lið­inn hafa ríf­lega 16 þús­und manns und­ir­ritað áskorun til íslenskra stjórn­valda um að veita fjöl­skyld­unni dval­ar­leyfi hér á landi.