Þessi grein birtist upphaflega í Stundinni fyrir meira en 5 árum.

Endurspeglun á fordómafleti íslensku þjóðarinnar

Ný kvik­mynd Ragn­ars Braga­son­ar er frum­sýnd um helg­ina. Í Gull­regni þarf ótta­sleg­in að­al­per­sóna að tak­ast á við for­dóma sína þeg­ar pólsk kona kem­ur inn í fjöl­skyld­una. Ragn­ar seg­ir pólska íbúa Ís­lands ekki hafa feng­ið sess í ís­lensk­um kvik­mynd­um í sam­hengi við mann­fjölda.

Endurspeglun á fordómafleti íslensku þjóðarinnar
Indíana Jónsdóttir Persóna Sigrúnar Eddu Björnsdóttur í Gullregni hefur byggt sinn eigin lokaða heim sem skyndilega er ógnað. Mynd: b'Lilja Jons'

Gullregn, ný kvikmynd leikstjórans Ragnars Bragasonar, er frumsýnd í kvikmyndahúsum um helgina. Sagan fjallar um Indíönu Jónsdóttur, sem takast þarf á við eigin fordóma þegar einkasonur hennar kemur heim með pólska kærustu. Myndina vann Ragnar í nánu samstarfi við pólska kvikmyndagerðarmenn, auk þess sem hún skartar pólsku stjörnunni Karolina Gruszka í hlutverki kærustunnar Danielu.

„Listin endurspeglar alltaf samfélagið að einhverju leyti,“ segir Ragnar. „En pólski hluti þjóðarinnar er orðinn nær tuttugu þúsund manns og það hefur ekki endurspeglast í kvikmyndum.“

Gullregn var upphaflega skrifað sem leikrit og sett á svið í Borgarleikhúsinu, en í kvikmyndinni leika margir af sömu leikurunum, meðal annars Sigrún Edda Björnsdóttir í hlutverki aðalpersónunnar Indíönu. „Hún er mjög marglaga og flókinn einstaklingur,“ segir Ragnar. „Án þess að maður vilji gefa of mikið uppi um niðurstöður í verkinu þá er hún manneskja sem hefur einangrað sig dálítið frá heiminum af ótta við hann. Hún lokar sig af …

Kjósa
0
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Athugasemdir

Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir.

Mest lesið

Mest lesið

Mest lesið í vikunni

Maður getur ekki tekið neinu sem sjálfsögðum hlut
5
Viðtal

Mað­ur get­ur ekki tek­ið neinu sem sjálf­sögð­um hlut

Linda Þor­valds­dótt­ir er húsa­mál­ari sem mál­ar mál­verk og steypu­lista­verk í líki dauð­ans hafa vak­ið at­hygli á lóð­inni henn­ar. Und­ir niðri kraum­ar þung­lyndi sem hef­ur fylgt henni alla tíð. Sorg­ina þekk­ir hún, eft­ir að hafa misst syst­ur sína en í fyrra lést barns­fað­ir henn­ar þeg­ar hann féll of­an í sprungu í Grinda­vík. Eft­ir kuln­un hóf hún störf hjá Kirkju­görð­um Reykja­vík­ur.

Mest lesið í mánuðinum

„Ég var lifandi dauð“
3
Viðtal

„Ég var lif­andi dauð“

Lína Birgitta Sig­urð­ar­dótt­ir hlú­ir vel að heils­unni. Hún er 34 ára í dag og seg­ist ætla að vera í sínu besta formi fer­tug, and­lega og lík­am­lega. Á sinni ævi hef­ur hún þurft að tak­ast á við marg­vís­leg áföll, en fað­ir henn­ar sat í fang­elsi og hún glímdi með­al ann­ars við ofsa­hræðslu, þrá­hyggju og bú­lemíu. Fyrsta fyr­ir­tæk­ið fór í gjald­þrot en nú horf­ir hún björt­um aug­um fram á veg­inn og stefn­ir á er­lend­an mark­að.

Mest lesið í mánuðinum

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár