Grímur draga úr hættu á COVID-smiti

Nið­ur­staða stærstu rann­sóknar hingað til á því hvort grímur gagn­ist raun­veru­lega til að hefta útbreiðslu kór­ónu­veirunnar sem veldur COVID-19 er sú að jú, þær gera það og einnota grímur enn meira en þær sem eru úr taui. Rann­sóknin gekk einnig út á að kanna áhrif hvatn­ingar til grímunotk­unar og fræðslu. Slíkt inn­grip skilar sér, að sögn höf­unda rann­sókn­ar­innar, og getur þar með aukið lýð­heilsu í sam­fé­lögum.

Rann­sóknin náði til yfir 340 þús­und manns í um 600 þorpum í Bangla­dess. Íbúum þorp­anna var ýmist boðið að fá að gjöf einnota grímur, taugrímur eða engar grímur yfir höfuð.

Vís­inda­menn­irnir rann­sök­uðu svo áhrifin á hegðun fólks í marg­menni, m.a. í moskum, á mörk­uðum og stöðum þar sem fólk kemur saman til að drekka te. Þátt­tak­end­urnir voru spurðir um COVID-19 ein­kenni sín og þeir sem þau höfðu fóru í frek­ari rann­sóknir.

Nið­ur­staðan var sú að í þorp­unum þar sem grímum hafði verið dreift voru ein­kenna­smit 9,3 pró­sent færri en í við­mið­un­ar­þorp­unum þar sem engum grímum var dreift. Hlut­fallið var enn lægra meðal þorps­búa sem höfðu fengið einnota skurð­grímur eða 11 pró­sent.

Eldra fólk hafði mestan ábata af því að nota grímur. Fjöldi sýk­inga sex­tugra og eldri sem báru einnota grímur var 35 pró­sent minni en sam­bæri­legs ald­urs­hóps þar sem engum grímum hafði verið dreift.

Nið­ur­staða rann­sókn­ar­innar var birt af mann­úð­ar­sam­tök­unum Innovations for Poverty Action nýverið en hana á enn eftir að rit­rýna. Aðal­höf­undar hennar eru Laura Kwong, aðstoð­ar­pró­fessor við Berkeley-háskóla, Jason Abaluck og Mushfiq Mobarak í Yale-háskóla og Steve Luby og Ashley Styczynski frá Stanford-háskóla.

Nið­ur­stöð­urnar eru sagðar sér­stak­lega mik­il­vægar fyrir þau lönd sem enn þurfa fyrst og fremst að reiða sig á sam­fé­lags­legar tak­mark­anir í bar­átt­unni við COVID-19 þar sem bólu­efni er þeim ekki enn almennt aðgengi­legt. En þær ættu líka að gagn­ast öðrum sam­fé­lögum til að taka ákvarð­anir um hvort og þá hvar eigi að hafa grímu­skyldu eða að minnsta kosti hvetja fólk til að bera þær.

„Spurn­ingin sem við vorum að reyna að svara var: Ef þú dreifir grímum og færð fólk til að nota þær, gagn­ast þær?“ segir Mushfiq Mobarak, hag­fræði­pró­fessor við Yale-háskóla, sem er einn aðal­höf­undur rann­sókn­ar­innar.

Mobarak og sam­starfs­menn hans hófu rann­sókn sína í Bangla­dess í nóv­em­ber í fyrra. Þeir völdu þorp af handa­hófi þar sem grímur voru gefnar, rétt notkun þeirra kennd og hvatt var til grímunotk­unar almennt í sam­fé­lag­inu.

Meðal þeirra rúm­lega 178 þús­und ein­stak­linga sem voru hvattir til að nota grímur jókst notk­unin um 30 pró­sent og sú hegðun hélst í að minnsta kosti tíu vikur. Mobarak segir að þótt árang­ur­inn af grímunotk­un­inni sem í ljós kom við rann­sókn­ina kunni að virð­ast lít­ill verði að muna að hann fékkst með því að auka grímunotkun um 30 pró­sent. „Ímyndið ykkur ef hún myndi aukast um 100 pró­sent,“ segir hann í sam­tali við NBC sjón­varps­stöð­ina um málið.