ASÍ hafnar hugmyndum um frestun launahækkana

Mið­stjórn Alþýðu­sam­bands Íslands (ASÍ) hefur sam­þykkt ályktun þar sem því er hafnað með öllu að fresta kjara­samn­ings­bundnum launa­hækk­unum. Tveir leið­toga stjórn­ar­flokka hafa rætt slíkar hug­myndir á und­an­förnum dögum auk þess sem full­trúar atvinnu­rek­enda hafa viðrað þær.

Í álykt­un­inni segir að mið­stjórnin árétti mik­il­vægi þess að stjórn­völd etji ekki aðilum vinnu­mark­aðar saman nú þegar end­ur­skoðun kjara­samn­inga standi fyrir dyrum, en Lífs­kjara­samn­ing­arnir svoköll­uðu eru til end­ur­skoð­unar nú í sept­em­ber­mán­uði. Í þeirri vinnu verður farið yfir hvort að for­sendur þeirra haldi.

Mið­stjórn ASÍ segir að kjara­skerð­ing ógni ekki ein­ungis afkomu­ör­yggi launa­fólks á kreppu­tímum heldur hafi hún einnig skað­leg áhrif til fram­búðar og muni bæði dýpka og lengja krepp­una. „Bætt kjör launa­fólks skila sér bæði í auk­inni neyslu, sem er afar áríð­andi í sam­drætti, og auknu skattfé, enda er launa­fólk helstu skatt­greið­endur lands­ins. Samtök atvinnu­lífs­ins virð­ast hvorki hafa skiln­ing á þörfum atvinnu­lífs­ins né almenn­ings og kjósa heldur að fylgja hug­mynda­fræði­legri línu sem getur, ef henni er fylgt, haft í för með sér lang­vinnan skaða fyrir íslenskt efna­hags­líf og sam­fé­lag. Mið­stjórn ASÍ mun berj­ast af fullum þunga fyrir kjörum launa­fólks og fyrir almanna­hags­munum í þeirri kreppu sem nú stendur yfir.“

[adspot]Sigurður Ingi Jóhanns­son, for­maður Fram­sókn­ar­flokks­ins og ráð­herra sam­göngu- og sveit­ar­stjórn­ar­mála, ljáði máls á því um liðna helgi að mögu­lega ætti að skoða að fresta samn­ings­bundnum launa­hækk­unum vegna yfir­stand­andi ástands.

Bjarni Bene­dikts­son, for­maður Sjálf­stæð­is­flokks­ins og fjár­mála- og efna­hags­ráð­herra, segir í við­tali við Morg­un­blaðið í dag að þótt það væri ekki lík­legt til árang­urs að segja aðilum vinnu­mark­að­ar­ins fyrir verkum telji hann sjálf­sagt að „vekja at­hygli á þeim al­mennu sann­ind­um að kjara­samn­ing­ar snú­ast um að skipta því sem er til skipt­anna. Og að þegar all­ar for­send­ur breyt­ast og minna er til skipt­anna, þá geti menn tæp­lega setið við sinn keip og kraf­ist þess að það sem um var samið skili sér. Því verður á end­an­um skilað, en spurn­ing­in er hvernig og hvenær.“