„Eins og í heimsendabíómynd“

Þetta er hrotta­legt. Ég veit ekki hvernig þetta verður í vor,“ segir Benjamín Julian sem hefur síð­ustu vik­urnar ferð­ast um eyjur Grikk­lands og aðstoðað flótta­menn ásamt Heiðu Karenu Sæbergs­dóttur. Þau vinna með ýmsum sjálf­boða­liða­sam­tökum, meðal ann­ars við að fæða þann gríð­ar­lega fjölda fólks sem heldur til í hinum ýmsu flótta­manna­búðum lands­ins. Blaða­maður Stund­ar­innar heyrði í þeim á milli verk­efna og fékk að fræð­ast um það hvernig neyð­ar­á­standið á grísku eyj­unum horfir við þeim. Þau benda á að á síð­ustu árum hafi verið lít­ill straumur af flótta­fólki til Grikk­lands á þessum árs­tíma. „Núna eru þrjú til fimm þús­und manns að koma dag­lega þótt hér sé hávetur.“

Benjamín bendir á að allt síð­asta ár hafi nær allur straumur flótta­manna til Evrópu farið í gegnum landið. „Gríska ríkið hefur nær engin ráð á að skrá og hýsa allt fólkið, svo búð­irnar og skrán­ing­ar­mið­stöðv­arnar eru mjög hrá­slaga­legar og fær­ast til nán­ast viku­lega. Á þeim bið­stöðvum sem hafa staðið í lengri tíma fyllist allt mjög hratt og tjald­búðir spretta upp í kring. Þar brennir fólk sér timbur og rusl til að halda á sér hita, svo allt fyllist af eitr­uðum reyk.“ Þau segj­ast hafa séð ein­hverja við­leitni til að halda fjöl­skyldum frá verstu aðstæð­unum, en hún dugi skammt.

Allir vilja norður

„Fyrsta krafa evr­ópskra yfir­valda hefur lengi verið að allir séu skráðir og stimpl­aðir inn við komu til Evrópu,“ segir Benjamín og bendir á að þetta valdi því að fólk sé fast vikum saman í hörmu­legum aðstæðum, „krókn­andi