„Ef maðurinn er ekki múslimi, þá hlýtur hann nú að vera geðsjúkur. Ráðgátan leyst?“

Ingólfur Sig­urðs­son knatt­spyrnu­maður vakti mikla athygli þegar hann steig fram árið 2014 og lýsti því hvernig er að lifa með kvíða­röskun. Und­an­farin ár hefur hann skrifað pistla og flutt fyr­ir­lestra um and­leg veik­indi íþrótta­fólks og opnað þannig umræð­una um mál sem áður lágu í þagn­ar­gildi. 

Í dag veltir hann því fyrir sér á Facebook-síðu sinni hvers vegna það er jafn algengt og raun ber vitni að þeir sem fremja ódæð­is­verk séu stimpl­aðir sem geð­sjúk­lingar. Stundin fékk leyfi til að birta hug­leið­ingu Ingólfs í heild: 

Ég er geð­sjúk­lingur – sem getur verið bara ansi fínt svona inn á milli – og ég þekki fullt af öðrum geð­sjúk­lingum. Þessi hat­ramma bar­átta við sjálfið reyn­ist fólki erfið – óáþreif­an­legur sárs­auki og hávær alsæla – sífellt að reyna miða sig við rúðu­strikað sam­fé­lagið og stað­setja sig öðru hvoru megin við lín­una.

Geð­sjúk­ling­arnir sem ég þekki eru allir gott fólk. Flestir þeirra eiga sam­eig­in­legt að vera við­kvæmir, næmir og hæfi­leik­a­ríkir. Sveifl­urnar gefa aukna dýpt til þess að setja lífið í sam­hengi – því maður er alltaf að leita svara, maður vill skilja og mæta skiln­ingi.

Það er óhugna­leg bylgja voða­verka í heim­inum og eins og gefur að skilja flytja fjöl­miðlar fréttir af ódæð­unum. Þegar komið er í ljós hve margir hafa fallið eða særst bein­ast spjótin að árás­armann­inum sem er krufinn til mergjar. Þá er jafnan brýn­ast að segja frá því að mað­ur­inn hafi verið geð­sjúkur og jafn­vel þurft á ein­hverjum tíma­punkti ævi­skeiðs síns að leggj­ast inn á geð­deild til skamms tíma. Ef mað­ur­inn er ekki múslimi, þá hlýtur hann nú að vera geð­sjúkur. Ráðgátan leyst, eða hvað?

Voðaverk sem þessi eiga ekki skylt við það að vera geð­sjúkur – heldur eitt­hvað allt annað og alvar­legra. Þung­lyndur maður tor­tímir ekki sjálfum sér ásamt full­set­inni flug­vél vegna þess að þung­lyndið gerði honum það. Ekki frekar en það skipti máli hverrar trúar hann er. Eða hvort hann sé hald­inn lík­am­legum sjúk­dómi. Eða hvað hann borð­aði í morg­un­mat. Mér finnst það heldur ein­feldn­ings­legur dóms­úr­skurður að und­ir­strika geð­heilsu árás­armanns í fjöl­miðlum til þess eins að loka mál­inu. Það vekur for­dóma gegn geð­sjúk­lingum sem hafa ekk­ert unnið sér til saka og myndu ekki gera nokkrum manni mein – nema hugs­an­lega sjálfum sér.