Um liðna helgi sat ég sem oftar á knæpu og paufað­ist við að skrifa ljóð (hafið ekki áhyggjur, ég hef aldrei fengið rit­laun til að drekka út). Á borði næst mínu sat hópur kátra, ungra Banda­ríkja­manna. Þau drukku, hlógu og sprell­uðu. Virtust skemmta sér hið besta. Ég myndi ekki segja að ég hafi hlerað sam­ræð­urnar, en ein­hver kynni að kalla það svo. Gott og vel, ég hler­aði. Þetta voru áhuga­verðir ein­stak­lingar með sterkar skoð­anir sem þau voru óhrædd við að flíka. Mest var þeim niðri fyrir þegar talið barst að kóka­ín­sölum en það var þó ekki það sem vakti helst athygli mína. Heldur hitt að þeim þótti fremur skíttur sós­í­al­ism­inn sem þau virt­ust ásátt um að rek­inn sé hér á landi (og enn skítt­ara reyndar að þessir fjár­ans sós­í­alistar skyldu rukka aðgangs­eyri í almenn­ings­sund­laugar – sem er áhuga­verður vink­ill). Þau fjös­uðu eitt­hvað um afætur og hlógu. Hér vakn­aði áhugi minn. Mér finnst þessi sós­í­al­ismi okkar nefni­lega líka fremur skíttur. Undir honum borgum við fyrir lið­sinni sjúkra­bíla, fyrir heim­sóknir á sjúkra­hús og til lækna, svo fátt eitt sé nefnt. Þá lætur hið sós­íal­íska kerfi flesta sál­fræði­að­stoð ósnerta svo hún er rekin ósós­íal­ískt enda sál­ar­mein prí­vat en ekki sós­íal. Geðveiki er líka prí­vat. Líf eru prí­vat. Að sjálf­sögðu. Ein mann­eskja, eitt líf. Snagg­ara­legt. Þess vegna rukkum við sós­í­alist­arnir krabba­meins­sjúk­linga um fúlgur fyrir með­ferðir. Til að tryggja full­komið prí­vasí lífs­ins reynum við jafn­vel að færa þjón­ustu sjúkra­húsa, mátu­lega smá­vægi­lega upp­skurði og ámóta smott­erí, yfir til einka­rek­inna stofa – en athugið þó þetta: Til að hafa góða yfir­sjón reynum við jafn­framt að tryggja sem mest og best tengsl stof­anna við for­sæt­is­ráð­herra. Þó það nú væri! Eftirlit er svo mik­il­vægt. Og svo litið sé á hinn enda til­vistar­rófs­ins þá er aldeilis ekki ókeypis að drep­ast heldur, en bless­un­ar­lega getum við kvatt í þeirri vissu að kostn­að­ur­inn fellur á ein­hvern annan. Samt prí­vat sko. Þannig er hann, þessi til­tekni sós­í­al­ismi okkar. Kostar í sund, kostar í krabba­meins­með­ferð. Nei, sem ég segi er ég hreint ekki ósam­mála ungu Banda­ríkja­mönn­unum á knæp­unni, þessi sós­í­al­ismi okkar er ótta­legt hel­vítis hrat.