Við­skipta­ráð Íslands telur ánægju­legt að stjórn­ar­meiri­hlut­inn ætli að lækka banka­skatt­inn á kjör­tíma­bil­inu og kallar eftir því að skatt­ur­inn verði afnum­inn að fullu. Auk þess vilja sam­tökin að stjórn­völd hefji und­ir­bún­ing á sölu eign­ar­hluta rík­is­ins í Lands­bank­anum og Íslands­banka.

Þetta er á meðal þess sem fram kemur í umsögn Við­skipta­ráðs um fjár­mála­á­ætlun rík­is­stjórn­ar­innar. „Banka­skattur er skað­leg og óskil­virk skatt­heimta sem ofan á það rýrir eignir rík­is­ins sem fel­ast í eign­ar­hluta í Íslands­banka og Lands­bank­anum. Í því ljósi hvetur Við­skipta­ráð til að gengið verði lengra og banka­skatt­ur­inn afnum­inn enda skatt­heimta á fjár­mála­fyr­ir­tæki hér á landi mun meiri en í sam­an­burð­ar­löndum.“

Það eru von­brigði, segir Við­skipta­ráð, hve lítið er vikið að fyr­ir­ætl­unum um banka­sölu í áætl­un­inni. „Ríkið ætti að setja skýra stefnu og áætlun um að selja bank­ana með var­færni og arð­semi að leið­ar­ljósi. Í þeim tækni­breyt­ingum og breyt­ingum á sam­keppn­isum­hverfi sem standa yfir er hag­felld­ast að einka­að­ilar reki við­skipta­banka.“

Umsögn hags­muna­sam­tak­anna er efn­is­mikil og hefur að geyma ýmiss konar athuga­semdir við efni og fram­setn­ingu fjár­mála­á­ætl­unar og fram­kvæmd laga um opin­ber fjár­mál. Höfundur er Konráð S. Guð­jóns­son, hag­fræð­ingur Við­skipta­ráðs.

Áður hafa sam­tökin gagn­rýnt áform um stofnun þjóð­ar­sjóðs og er imprað á þeirri gagn­rýni í umsögn­inni: Í stað þess að ráð­stafa opin­beru fé í þjóð­ar­sjóð sem fjár­festir í verð­bréfum erlendis og fjár­magnar þannig fyr­ir­tæki á erlendri grundu ætti að verja fénu til skatta­lækk­ana eða í „stuðn­ing við nýsköpun og upp­bygg­ingu nýrra atvinnu­vega hér á landi“. 

Samtökin vara við auknum umsvifum hins opin­bera, víkja sér­stak­lega að þeirri hag­fræðinálgun sem kölluð er “Modern Monetary Theory” (sjá t.d. hér og hér) og segja að yfir­borðs­kenndur skiln­ingur á henni gefi „til­efni til þess að ríkið geti án nokk­urra nei­kvæðra afleið­inga haft halla­rekstur“. 

„Rétt er að vara við þessum skiln­ingi því líkt og í heim­il­is­bók­hald­inu og líf­inu almennt er ekk­ert ókeypis í rík­is­fjár­málum þó að virkni þeirra kunni að vera mis­mun­andi. Með öðrum orðum getur t.d. halla­rekstur veikt gengið, kynt undir verð­bólgu og verið ósjálf­bær.“

Hér má lesa umsögn­ina í heild.