Sigrún Helga Lund hefur sagt upp starfi sínu sem pró­fessor í líf­töl­fræði við Háskóla Íslands. Hún til­kynnir um málið á Facebook og seg­ist hafa tekið þessa ákvörðun vegna kyn­ferð­is­legs hátta­lags yfir­manns og við­bragðs­leysis skóla­stjórn­enda eftir að yfir­mað­ur­inn var fund­inn sekur um brot á siða­reglum.

Sigrún gagn­rýnir harð­lega hvernig kvörtun hennar var með­höndluð innan skól­ans, seg­ist hafa fengið nóg og ekki geta hugsað sér að hefja enn eitt starfs­árið á sama vinnu­stað. 

„Við vorum að von­ast til að fá ein­hver við­brögð frá Háskól­anum og að það væri hægt að vinna að ein­hvers konar sátt eða lausn en það hefur ekk­ert heyrst, sem okkur þykir afar skrýtið,“ segir Sigrún Jóhanns­dóttir, lög­fræð­ingur Sigrúnar Helgu, í sam­tali við Stundina.

Stundin hefur ákvörðun siða­nefndar í máli Sigrúnar Helgu og fyrr­ver­andi yfir­manns hennar undir höndum. Þar kemst nefndin að þeirri nið­ur­stöðu að mað­ur­inn hafi brotið gegn þremur greinum siða­reglna með því að reka Sigrúnu úr kjarna­hópi rann­sóknar á órétt­mætum grund­velli. Þá hafi yfir­mað­ur­inn látið fyr­ir­far­ast að halda skemmtun aðgreindri frá vinnu og þannig ekki gætt á full­nægj­andi hátt ábyrgðar yfir­manns. 

„Við höfum gefið þessu góðan tíma, það er að verða hálft ár síðan að úrskurður siða­nefndar var birtur án nokk­urra við­bragða. Það, og ýmis­legt sem hefur gerst und­an­farið sem bendir til þess að það sé bara búið að loka mál­inu af hálfu háskól­ans, gerði það að verkum að hún sá sér ekki fært að vera þarna áfram við störf.“

Sigrún Jóhanns­dóttir segir að ekki hafi verið tekin ákvörðun um hvert fram­haldið verði en hún stefni að því að setj­ast niður með skjól­stæð­ing sínum eftir hátíð­arnar og skoða þá stöðu Sigrúnar Helgu gagn­vart skól­anum.

Hér má lesa yfirlýsingu Sigrúnar Helgu Lund í heild:

Hafi fólk ein­lægan áhuga á að vita hvers vegna konur flýja HÍ er skýr­ingin ekki svo flókin.

Sumarið 2016 lýsti ég áhyggjum yfir erf­iðum sam­skiptum og kyn­ferð­is­legu hátta­lagi af völdum yfir­manns míns í starfs­manna­við­tali. Engin við­brögð fylgdu þeirri kvörtun, ástandið versn­aði ört og þegar það var loks orðið óbæri­legt svar­aði ég fyrir mig og löðr­ung­aði yfir­mann­inn. Þá fyrst brást Háskól­inn við en á allt annan máta en mig óraði fyrir.

Þrátt fyrir að ég sýndi marg­vís­leg sönn­un­ar­gögn um alvar­legt and­legt ofbeldi og ein­elti var engin til­raun gerð til að rann­saka málið. Ég var rekin af vinnu­staðnum og skipað að fara í veik­inda­leyfi. Þegar ég neit­aði að hlýða var mér hótað áminn­ingu sem HÍ neydd­ist þó til að láta niður falla enda málið allt á sandi byggt.

Á sama tíma reis #meToo umræðan sem hæst - þar sem HÍ barði sér hvað mest á brjóst.

Kjafta­sögur fljúga hratt á litla Íslandi og það er ekki auð­velt að vernda mann­orð sitt gegn svo valda­miklum aðilum. Að lokum náði ég þó styrk til að kæra málið til siða­nefndar háskól­ans sem kvað upp dóm í júlí síð­ast­liðnum. Þar var stað­fest að yfir­maður minn hafði brotið þrjár greinar siða­reglna, þar með talda jafn­ræð­is­reglu 1.3.2:

“Starfs­fólk og nem­endur Háskól­ans gæta þess að mis­muna ekki hver öðrum, til dæmis vegna kyns, kyn­þáttar, kyn­hneigðar, ald­urs, fötl­unar, þjóð­ernis, trú­ar­bragða eða skoð­ana. Þeir leggja ekki hver annan í ein­elti og eru á varð­bergi gagn­vart ein­kennum þess.”

Það var ekki fyrr en að lög­fræð­ing­ur­inn minn staf­aði nið­ur­stöð­una ofan í mig að ég átt­aði mig á að ég hafði unnið málið. Ég hefði aldrei trúað því hvað gas­lýs­ingin er sterk.

Nú var málið komið í hendur rekt­ors og í fyrsta sinn bærð­ist með mér von um rétt­læti. Ég fékk fregnir af því að siða­nefnd hefði fundað með rektor og beið spennt eftir að heyra nánar frá honum. Fjórir mán­uðir liðu og á morg­un­fundi um jafn­rétt­is­mál í hátíð­ar­sal HÍ sagði hann:

“Hér í Háskóla Íslands höfum við lagt áherslu á að hlusta á sögur kvenna, draga af þeim lær­dóm og bregð­ast fljótt og fum­laust við.”

En aldrei heyrð­ist neitt. Nú er nær hálft ár liðið síðan dómur féll, ekki stakt orð borist frá rektor og allt ástand óbreytt - ef ekki verra. Nú er svo komið að ég get ekki hugsað mér að hefja enn annað starfsár á sama vinnu­stað.

Ég segi því hér með upp starfi mínu sem pró­fessor í líf­töl­fræði við Miðstöð í lýð­heilsu­vís­indum við Háskóla Íslands.