Katrín­ar­saga hefst á for­mála sem minnir á ljóð­rænt sögu­ljóð um til­drög blóma­barn­anna, eins og samið af vís­inda­manni að greina þræði tím­ans. Svo er okkur varpað í heim Katrínar og vina hennar og dveljum lang­dvölum með þeim á hippa­ár­unum – en komum síðar við á uppa­árum níunda ára­tug­ar­ins og bólu­ár­unum fyrir hrun. Það er dregin upp ágætis mynd af flokka­dráttum þess­ara tíma, súmmarar, marx­istar og hippar koma við sögu en renna þó á end­anum saman í einn blóma­pott.

 Prósinn er listi­lega skrif­aður ef undan eru skilin sum sam­töl sem eru ein­kenni­lega stirð, dálítið eins og per­són­urnar séu að fjalla um kenn­ingar sem þær skilja illa, og eru því eins og þær séu að þylja páfa­gaukslær­dóm upp úr bók, frekar en að þær hafi raun­veru­lega til­einkað sér þessar hug­myndir. Sem var …