Höfuðkúpan mín brotnaði á föstudaginn var. Nei, ég meina ekki: Ég höfuðkúpubrotnaði á föstudaginn var, heldur að plasthöfuðkúpa – sparibaukur – sem ég á brotnaði á föstudaginn var. Ég fékk gesti í heimsókn og einn þeirra bað um að fá að skoða kúpuna. Ég hélt það nú. Gesturinn missti kúpuna í gólfið svo hún brotnaði. Það var ekkert stórmál. Síðar um kvöldið fórum við öll á dansleik og skemmtum okkur vel. En ég viðurkenni samt alveg að ég sakna kúpunnar. Mamma mín gaf mér hana fyrir nokkrum árum. Þá hafði ég um margra ára bil haldið upp á öskubakka sem er útskorin höfuðkúpa. Forljótur alveg hreint, en ég fékk hann einhvern tímann að gjöf og mér þótti vænt um hann. Hvað um það, mömmu fannst öskubakkinn svo ljótur að hún gaf mér sparibaukinn. Og smám saman fór mér að þykja eins vænt um sparibaukskúpuna og mér þótti áður um öskubakkakúpuna. Virkilega vænt. Svo þegar ég vaknaði ofurlítið þurr í munninum á laugardagsmorgun og brotið rifjaðist upp fyrir mér varð ég dálítið dapur yfir því. Helvítis kúpan var brotin. Og hún var þannig brotin að ef hún væri kúpa raunverulegrar manneskju mætti gera ráð fyrir því að heili téðrar manneskju hefði splundrast. Að téð manneskja hefði látist. Og á aldeilis hryllilegan hátt. Alla daga, endalaust deyr fólk á hryllilegan hátt. Kannski dey ég einn daginn á hryllilegan hátt. En um sinn virðist ég hólpinn, þótt höfuðkúpan mín hafi brotnað. Það er ókei, svo fremi sem ég höfuðkúpubrotna ekki, eða dey á einhvern annan hryllilegan – og jafnvel hryllilegri hátt. Rifna til dæmis í tvennt við það að fá loftstein í gegnum mig miðjan eða smitast af ástsýki með óhjákvæmilegu bráðadrepi í hjarta. Eða verð étinn af gæsum. Það skiptir ekki máli nákvæmlega hvernig. Hlutir eru bara hlutir, drasl bara drasl. Höfuðkúpur bara sparibaukar. Verum góð hvert við annað.