Ísbirnir og úlfar í Danmörku! Dagbók frá Kaupmannahöfn IV.

Þótt ég hafi sam­visku­sam­lega keypt dönsku dag­blöð þessa daga sem ég hef verið hér í Kaup­manna­höfn, og skoðað vef­síður þeirra af þó nokk­urri kost­gæfni, þá verð ég að segja að ég ætti í mestu vand­ræðum með að segja ykkur hvað er í fréttum hér í Danmörku.

Jú, þeir eru mjög að fylgj­ast með hetj­unni Fuglsang í ein­hverri hjól­reiða­keppni.

Í póli­tík og sam­fé­lags­málum virð­ist fátt mark­vert á seyði.

Það er ein­hver Rasmus­sen í stól for­sæt­is­ráð­herra eins og venju­lega og hann virð­ist ekki vera að gera neina stór skandala; að minnsta kosti hafa blöðin þá ekki kom­ist að raun um það.

Og þótt Danmörk sé í Evr­ópu­sam­band­inu, þá verð ég ekki deyj­andi fólk hér á göt­unum, og eld­hafið sem Ögmundur Jónasson var­aði okkur við, það sé ég hvergi.

Að vísu var ansi heitt í dag og fólk lá á víð og dreif hreyf­ing­ar­lítið en það var bara í sól­baði og virt­ist frekar vel haldið.

En nú hef ég þó loks­ins séð tvær almenni­legar fréttir úr þessu landi. Í fyrsta lagi sá maður úlf. Það væri nú ekki svo mjög í frá­sögur fær­andi, skilst mér, því úlfar slæð­ast víst hingað æ oftar frá Þýska­landi og er til marks um eðli­legt dýra­líf Evrópu er víst aftur svo­lítið á upp­leið.

Og til marks um það var einmitt að á hæla úlfs­ins kom ekki bara annar úlfur, heldur heilir níu aðrir úlfar.

Átta ylfingar og svo einn full­orð­inn í lokin.

Manninum í frétt­inni fannst þetta eig­in­lega einum of mikið af því góða. Hann hug­leiddi hvort allir þessir ylfingar myndu kannski éta börnin hans. Hvort ekki væri rétt að skjóta þá.

Það ætla ég að vona að Danir hafi vit á að gera ekki. Þeir fáu úlfar sem eftir lifa í Evrópu hafa kom­ist af vegna þess að þeir forð­ast mann­fólk og ráð­ast alls ekki á það. Það er sjálf­sagt orðið meira og minna inn­prentað í gen þeirra.

Hin fréttin, sem mér fannst merki­leg, snýst líka um óvænt villi­dýr á Jótlandi.

Ísbjörn.

Í Vandsys­sel nyrst á Jótlandi fannst kjálki úr risa­stóru bjarn­dýri.

Það fannst ekki alveg nýlega, heldur árið 1921 og fyrst héldu menn að þetta væri bein úr risa­vöxnum skóg­ar­birni. En svo kom í ljós að þarna hafði ísbjörn verið á ferð og það var í meira lagi und­ar­legt - því beinið er talið vera 13.000 ára gam­alt.

Þá var ísöld að ljúka á norð­ur­hveli jarðar, jök­ull var enn yfir Noregi þótt mjög væri hann far­inn að hopa og milli Noregs og Dan­merkur var all­djúpur og breiður fjörður þar sem nú er hluti Norð­ursjávar og Skagerak. 

Þá hefur þessi ísbjörn vænt­an­lega synt frá Noregi til Dan­merkur, þar sem hann hefur orðið inn­lyksa. En tíð­indin eru raunar þau að nú hefur tek­ist að ná DNA úr kjálka­bein­inu svo hægt verður að segja nánar til um það hvaðan björn­inn kom. 

Það mun nefni­lega vera furðu mik­ill munur á DNA ísbjarna eftir búsetu.

Mér finnst þetta stór­merki­legt. Ef ísbirnir lifðu virki­lega í Danmörku fyrir 13.000 árum og svona stórt dýr hafði þar nóg að bíta og brenna, hvers vegna sett­ust ísbirnir þá ekki að á Íslandi á ísöld­inni?

Ég hef spurt að þessu margoft en aldrei fengið við­hlít­andi svör.

Menn segja: Ísbirnir eru sér­þjálfaðir í að veiða seli af hafís. Þau skil­yrði eru sjaldn­ast á Íslandi.

Þetta er ónýtt svar. Fyrst ísbirnir voru svo sunn­ar­lega sem í Danmörku, þá hafa þeir alveg áreið­an­lega búið nógu lengi á Íslandi til að taka upp lifn­að­ar­hætti sem pössuðu land­inu.

En kannski voru ísbirnir á Íslandi.

Kannski var sagan sönn sem þrælar Hjör­leifs sögðu, að björn hefði drepið hús­bónda þeirra.

Ég mun fylgj­ast spenntur með og þegar barna­börnin koma í vik­unni mun ég fara með þau í dýra­garð­inn og leggj­ast í ísbjarna­rann­sóknir.