Þótt ég hafi samviskusamlega keypt dönsku dagblöð þessa daga sem ég hef verið hér í Kaupmannahöfn, og skoðað vefsíður þeirra af þó nokkurri kostgæfni, þá verð ég að segja að ég ætti í mestu vandræðum með að segja ykkur hvað er í fréttum hér í Danmörku.

Jú, þeir eru mjög að fylgjast með hetjunni Fuglsang í einhverri hjólreiðakeppni.

Í pólitík og samfélagsmálum virðist fátt markvert á seyði.

Það er einhver Rasmussen í stól forsætisráðherra eins og venjulega og hann virðist ekki vera að gera neina stór skandala; að minnsta kosti hafa blöðin þá ekki komist að raun um það.

Og þótt Danmörk sé í Evrópusambandinu, þá verð ég ekki deyjandi fólk hér á götunum, og eldhafið sem Ögmundur Jónasson varaði okkur við, það sé ég hvergi.

Að vísu var ansi heitt í dag og fólk lá á víð og dreif hreyfingarlítið en það var bara í sólbaði og virtist frekar vel haldið.

En nú hef ég þó loksins séð tvær almennilegar fréttir úr þessu landi. Í fyrsta lagi sá maður úlf. Það væri nú ekki svo mjög í frásögur færandi, skilst mér, því úlfar slæðast víst hingað æ oftar frá Þýskalandi og er til marks um eðlilegt dýralíf Evrópu er víst aftur svolítið á uppleið.

Og til marks um það var einmitt að á hæla úlfsins kom ekki bara annar úlfur, heldur heilir níu aðrir úlfar.

Átta ylfingar og svo einn fullorðinn í lokin.

Manninum í fréttinni fannst þetta eiginlega einum of mikið af því góða. Hann hugleiddi hvort allir þessir ylfingar myndu kannski éta börnin hans. Hvort ekki væri rétt að skjóta þá.

Það ætla ég að vona að Danir hafi vit á að gera ekki. Þeir fáu úlfar sem eftir lifa í Evrópu hafa komist af vegna þess að þeir forðast mannfólk og ráðast alls ekki á það. Það er sjálfsagt orðið meira og minna innprentað í gen þeirra.

Hin fréttin, sem mér fannst merkileg, snýst líka um óvænt villidýr á Jótlandi.

Ísbjörn.

Í Vandsyssel nyrst á Jótlandi fannst kjálki úr risastóru bjarndýri.

Það fannst ekki alveg nýlega, heldur árið 1921 og fyrst héldu menn að þetta væri bein úr risavöxnum skógarbirni. En svo kom í ljós að þarna hafði ísbjörn verið á ferð og það var í meira lagi undarlegt - því beinið er talið vera 13.000 ára gamalt.

Þá var ísöld að ljúka á norðurhveli jarðar, jökull var enn yfir Noregi þótt mjög væri hann farinn að hopa og milli Noregs og Danmerkur var alldjúpur og breiður fjörður þar sem nú er hluti Norðursjávar og Skagerak. 

Þá hefur þessi ísbjörn væntanlega synt frá Noregi til Danmerkur, þar sem hann hefur orðið innlyksa. En tíðindin eru raunar þau að nú hefur tekist að ná DNA úr kjálkabeininu svo hægt verður að segja nánar til um það hvaðan björninn kom. 

Það mun nefnilega vera furðu mikill munur á DNA ísbjarna eftir búsetu.

Mér finnst þetta stórmerkilegt. Ef ísbirnir lifðu virkilega í Danmörku fyrir 13.000 árum og svona stórt dýr hafði þar nóg að bíta og brenna, hvers vegna settust ísbirnir þá ekki að á Íslandi á ísöldinni?

Ég hef spurt að þessu margoft en aldrei fengið viðhlítandi svör.

Menn segja: Ísbirnir eru sérþjálfaðir í að veiða seli af hafís. Þau skilyrði eru sjaldnast á Íslandi.

Þetta er ónýtt svar. Fyrst ísbirnir voru svo sunnarlega sem í Danmörku, þá hafa þeir alveg áreiðanlega búið nógu lengi á Íslandi til að taka upp lifnaðarhætti sem pössuðu landinu.

En kannski voru ísbirnir á Íslandi.

Kannski var sagan sönn sem þrælar Hjörleifs sögðu, að björn hefði drepið húsbónda þeirra.

Ég mun fylgjast spenntur með og þegar barnabörnin koma í vikunni mun ég fara með þau í dýragarðinn og leggjast í ísbjarnarannsóknir.