Sýknaður af ákæru um nauðgun – ekki hægt að sanna ásetning

Maður var sýkn­aður af ákæru um nauðgun í Hér­aðs­dómi Norð­ur­lands eystra í dómi sem féll 11. júlí síð­ast­lið­inn. Þrátt fyrir trú­verð­ugan fram­burð brota­þola og mikla áverka þótti ekki hægt að sanna að sá ákærði hefði haft þann ásetn­ing að nauðga henni.

Atvik máls­ins má rekja til sum­ar­bú­stað­ar­ferðar sem brota­þoli fór í ásamt vinum sínum til að fagna afmæli sínu í febr­úar 2024. Þar segir brota­þoli að ákærði hafi nauðgað sér en hann hélt því fram að það sem hefði farið fram á milli þeirra hefði verið með sam­þykki hennar.

Greindi á um samþykki

Brota­þoli kvað kyn­mök hafa átt sér stað án sam­þykkis með ofbeldi og ólög­mætri nauð­ung. Segir hún ákærða hafa afk­lætt sig, haldið fyrir munn hennar og tekið háls­taki og síðan haft við hana sam­ræði og enda­þarms­mök. Brota­þoli seg­ist hafi bitið ákærða í varn­ar­skyni, grátið og sagt honum að hætta. 

Leitaði brota­þoli á neyð­ar­mót­töku um hádegi sama dag. Í skýrslu læknis kemur fram að á lík­ama hennar hafi verið greini­leg merki ofbeldis, mar og húð­blæð­ingar sem pössuðu við frá­sögn hennar af atvikum. 

Ákærði hélt því fram að kyn­mök hafi verið með sam­þykki brota­þola og neit­aði að hafa beitt hana ofbeldi. Ákærði og brota­þoli höfðu átt í dað­urs­legu sam­bandi í aðdrag­anda atviks­ins. Í fyrra sinni er ákærði gerði sig lík­legan til að afklæða brota­þola bað hún hann að stoppa og hann varð við því. Kvaðst hann hafa skilið hana svo að hún vildi bíða þess að eng­inn heyrði til þeirra. Ákærði sagði að enda­þarms­mök hefðu mögu­lega átt sér stað óvart en ekki verið harka­leg. Hann gekkst ekki við brot­unum.

Ákærði mætti ætla samþykki

Áverka­vott­orð gáfu til kynna mar og húð­blæð­ingar sem að mati dóm­stóls­ins var ekki hægt að full­yrða um orsakir. Dómurinn taldi fram­burð brota­þola trú­verð­ugan og studdan með gögnum að ein­hverju leyti. Hins vegar taldi dóm­stóll­inn ekki sannað, að hafið væri yfir skyn­sam­legan vafa, að ákærði hafi haft ásetn­ing til nauðg­unar eða að beitt hafi verið ofbeldi eða nauð­ung.

Talið var að ákærði hefði haft rétt­mæta ástæðu til að ætla að sam­þykki lægi fyrir, meðal ann­ars með til­liti til aðstæðna, sam­skipta og við­bragða brota­þola.

Hér­aðs­dómur Norð­ur­lands eystra sýkn­aði ákærða og bóta­kröfum brota­þola var vísað frá.