Á yfir­borð­inu fjallar Yerma um þrá tit­il­per­són­unnar til að eign­ast barn og harm­leik­inn sem fylgir því að geta það ekki, en lítið getur dafnað þegar jarð­veg­ur­inn er skemmdur …

Leikrit Lorca fjallar um miklu meira heldur en ófrjó­semi einnar konu. Lorca beinir sjónum sínum að þrúg­andi reglu­verki hins íhalds­sama sam­fé­lags og hvernig feðra­veldið eyði­leggur líf ein­stak­linga sem eru öðru­vísi. Hug­mynda­fræði­legt rof er á milli upp­haf­lega leik­verks­ins og útgáf­unnar sem er á fjölum Þjóð­leik­húss­ins. Stone fjallar um sorg­ina og geðs­hrær­ing­una yfir því að geta ekki eign­ast börn en hann skoðar ekki rætur óham­ingj­unnar. Útgangs­punktur hans er síðkap­ít­al­ískt ástand borg­ara­stétt­ar­innar frekar en staða kvenna í sam­fé­lag­inu og innan feðra­veld­is­ins. Þannig verða átökin í hans útgáfu hvers­dags­leg og per­sónu­leg frekar en epískt upp­gjör við sam­fé­lagið. Í loka­at­riði frum­út­gáf­unnar myrðir Yerma eig­in­mann sinn með köldu blóði en nið­ur­staðan er önnur hér. Þýðing Júlíu Mar­grétar Ein­ars­dóttur er ágæt og upp­færir hún orð­færið lag­lega þannig …