Klukkan er tutt­ugu mín­útur í tíu að kvöldi kjör­dags og ég geng ákveðnum skrefum að Vals­heim­il­inu þar sem kosn­inga­vaka Mið­flokks­ins mun fara fram. Ég geng hratt, það er níst­ings­kuldi og ég þakka sjálfri mér fyrir að hafa farið í úlpu frekar en kápu. Ég átta mig ekki nákvæm­lega á því hvert ég er að fara, en fer þangað sem ég sá annað fólk ganga.

„Við erum alveg harðir með skilríki, er það ekki?“

Ég elti tvo unga menn sem virð­ast vita hvert þeir eru að fara. Þeir ganga á undan mér upp stiga sem virð­ist leiða að veislu­salnum. Í dyr­unum stöðvar þá hins vegar svart­klæddur maður með tal­stöð. 

„Góða kvöldið. Eruð þið með skil­ríki?“ spyr dyra­vörð­ur­inn.

Strák­arnir verða kind­ar­legir. Þeir eru ekki með skil­ríki. 

„Þarf maður að vera með skil­ríki, eða?“ spyr annar þeirra.

„Já, það verður áfengi hérna. Það verður að vera 18 með skil­ríki,“ skýrir dyra­vörð­ur­inn, en kallar samt á sam­starfs­mann sinn til að vera alveg viss.

„Við erum alveg harðir með skil­ríki, er það ekki?“

„Alveg grjót­harðir,“ svarar kolleg­inn. 

Hingað er aðeins full­orðnu fólki hleypt inn og strák­unum er vísað frá. Ég lauma mér fram­hjá dyra­vörð­unum. Engin til­raun er gerð til að skil­ríkja mig. 

Mynd: Golli

Hafði ekki tíma til að skoða þetta

Í salnum eru hvít dúka­lögð borð og grænum og bláum ljósum hefur verið komið fyrir, lit­irnir minna á norð­ur­ljós. 

Fólk tín­ist inn á sama tíma og ég. Í fyrstu sé ég ekki eina konu, þessi sam­kunda virð­ist umsetin jakka­fata­klæddum körlum á öllum aldri, en einkum ungum. Satt að segja er alveg furðu­lega mikið af mjög ungu fólki hérna. Mætingin virð­ist vera ágæt. Ég eygi Snorra Másson, odd­vita flokks­ins í Reykja­vík suður, lengra inni í salnum, sem og ein­hverjar konur.

„Hæ!“ Kona um þrí­tugt kemur og faðmar mig. Ég er með ein­dæmum ómann­glögg og er í nokkrar sek­úndur að kveikja. „Við vorum einu sinni að vinna saman,“ bætir hún við þegar hún sér ótta­bland­inn svip minn.

Ég spyr hana hvernig það kom til að hún kæmi hingað. Hún skýrir að mað­ur­inn hennar sé við­rið­inn flokks­starfið. Hann sé þó ekki í fram­boði. Ég spyr hana hvort hún hafi sjálf kosið Mið­flokk­inn. 

Hún kinkar kolli. „Ég hafði ekki tíma til að skoða þetta,“ skýrir hún þegar ég spyr hana af hverju hann hafi orðið fyrir val­inu.