„Hér á Vest­ur­göt­unni sé ég til þess að lækn­arnir geti sinnt starfi sínu án þess að vera ónáð­aðir af ókurt­eisum sjúk­lingum eða öðrum sem eiga ekki erindi á heilsu­gæsl­una. Stundum kemur fólk hingað undir áhrifum og krefst þess að fá lyf. Stundum þegar það fær ekki það sem það vill verður það árás­ar­gjarnt. Þetta var krefj­andi starf í fyrstu, þegar ég byrj­aði fyrir þremur árum voru mörg atvik dag­lega, það tók mig nokkra mán­uði að koma reglu á hlut­ina.

Fólkið sem var að leita hingað kann vel við mig, kannski af því að ég er frá Hollandi og þar er frjáls­lynd stefna þegar kemur að vímu­efna­notkun. Ég kem fram við fólkið af virð­ingu, það hefur kannski tekið slæmar ákvarð­anir en ég dæmi það ekki. Ég kem fram við þau eins og mann­eskjur, hvort sem þau komu sér sjálf í þessar aðstæður eða ekki. Þau eru fyrst og fremst mann­eskjur, ég reyni að hjálpa þeim, ef þeim er kalt færi ég þeim kaffi, ef þau hafa óhreinkað sig færi ég þeim hreinsi­klúta. Þetta eru litlir hlutir sem leiða til fal­legra og upp­byggi­legra sam­skipta. 

Ég er þekktur á göt­unni sem örygg­is­vörð­ur­inn frá Hollandi sem öllum líkar við. Það er afrakstur vinnu minnar hér á Vest­ur­göt­unni, ég beiti ekki vald­boði, ég er ekki ein­ráður. Þetta snýst um mennsku. Það er engin ástæða til að vera vondur, það er nóg af illsku í heim­inum nú þegar. Ég reyni að dreifa smá góð­mennsku. Ég brosi með spékopp­unum mínum og býð góðan dag. Það veitir mér sjálfum hlýju.

Falleg orð er allt sem þarf, þetta er fólk sem er vant árás­ar­gjarnri hegðun frá öðrum örygg­is­vörðum og kannski lög­reglu. Það skilar sér, það er mjög rólegt hérna núna, ég sit hérna í níu og hálfan klukku­tíma á degi hverjum að bíða eftir vand­ræðum. En það eru eig­in­lega engin vand­ræði lengur. Tíð­inda­lít­ill dagur er góður dagur. Ég reyni að halda mér upp­teknum, ég aðstoða gamla fólkið þegar það kemur, aðstoða það í og úr leigu­bílnum, ég opna dyrnar, ég kem með dag­blöðin, ég fer út með ruslið. Ekki af því að ég þurfi að gera það heldur af því að mig langar að gera það.

Þetta er þýð­ing­ar­mesta starf sem ég hef sinnt, þetta er í fyrsta sinn sem mér finnst starf mitt koma að gagni. Ég held að ég sé rétti mað­ur­inn í starfið. Það eru aðrir sem hafa hætt af því að þetta var of erfitt, and­lega og lík­am­lega. Ég hef reynslu af því að vinna með fíklum í Amster­dam og sú reynsla nýt­ist vel.

Ég kom hingað árið 2016 vegna íslenskrar konu og hef verið hér síðan. Við erum ekki saman í dag en hún er enn hluti af mínu lífi. Hún á 10 ára son sem ég kalla son minn, ég hef tekið þátt í að ala hann upp frá því að hann var eins og hálfs árs. Hann kallar mig pabba. Og þannig verður það alltaf. 

Fæðing sonar míns heima í Hollandi var vendi­punktur í mínu lífi. Það breytti mér að halda á honum nokk­urra mín­útna gömlum. Ég end­ur­mat ákvarð­anir mínar í líf­inu og hvert ég vildi stefna og hvers konar for­dæmi ég vil gefa. Ég vildi verða betri mann­eskja. Hann er 11 ára í dag og það er lið­inn dágóður tími frá því ég hitti hann síð­ast, því miður. En von­andi stytt­ist í það.“