Ég er píanó­leik­ari og þegar ég var yngri þá lang­aði mig rosa­lega mikið að spila á píanó, en það voru allir svona: „Æ, ekki vera með læti.“ Svo var ég einu sinni á nám­skeiði. Og það var einn gæi, við urðum síðar vinir, hann sagði: „Af hverju er þessi ekki á píanó­inu?“ Ég var að æfa á sax­ó­fón á þeim tíma. Svo fór ég á píanó. Þetta voru svo hvetj­andi orð, sem höfðu svo góð áhrif. Ég var fjórtán, langar mig að segja.

Ég var í lúðra­sveit. Ég fór alltaf á píanóið beint eftir æfingar og fólk þoldi það ekki. Ég var óþol­andi krakk­inn. Ég bara byrj­aði að læra sjálfur. Þrjóska í mér að læra á píanó. Mér fannst þetta eitt­hvað svo heill­andi, og gaman að skapa líka. Amma mín var píanó­leik­ari í fimm­tíu ár – það var geð­veikt píanó hjá henni. Ég held þetta hafi komið af því að vera heima hjá henni og vera með aðgengi að svona flottu hljóð­færi. Hún kenndi mér rosa­lega margt inni á milli. Ég kem úr mik­illi tón­list­ar­fjöl­skyldu. Þetta var líka smá óum­flýj­an­legt.

Af hverju skiptir tón­listin mig svona miklu máli? Tónlist hefur gefið mér mjög mikið. Ég átti alveg erfitt með að eign­ast vini og svona þegar ég var krakki. Lúðra­sveit var svo gott umhverfi fyrir mig til að þríf­ast í. Einhver sagði ein­hvern tíma við mig, „music connects people“ og mér finnst það málið. Tónlist býr til sam­fé­lög.