„Merki­leg­ast var ábyggi­lega þegar ég varð ást­fang­inn. Að verða ást­fang­inn hefur haft risa áhrif á líf mitt. Ég er mjög hepp­inn. Ég var að leika í bíó­mynd og hún var auka­leik­ari og í raun­inni varð ég ást­fang­inn þegar ég sá hana fyrst. Myndin heitir Ber­dreymi og ég var um það bil fjórtán ára. Þetta hefur verið flókin ást en þess virði. Ég þroskað­ist mikið, mjög mikið.

Í raun­inni er þetta í fyrsta sinn sem maður setur ein­hvern annan í for­gang en sjálfan sig og þarf svo­lítið að læra inn á hitt kynið. Maður er að upp­lifa svo margar til­finn­ingar sem maður hefur aldrei fundið áður – og vissi ekki að væru til.

Maður upp­lifir afbrýði­semi en líka ótrú­lega mikla gleði og grát; ham­ingju og grát og sorg. En gleði!  Alls konar til­finn­ingar sem maður bjóst ekki við að væru þarna inni. Og þó að þess þurfi ekki með líður manni svo­lítið eins og vernd­ara. Maður passar upp á hana og til­finn­ingar hennar. Er með­vit­aður um hvað maður gerir og hvað maður segir. Vandar sig, treystir og þroskast ofboðs­lega mikið. Og líka fyr­ir­gefur. Fyr­ir­gefur til dæmis sjálfum sér. Bara við­ur­kennir mis­tökin sín, það þarf þroska og kjark. Maður lærir svo mikið. Það eru ekki allir sem verða svona ást­fangnir og hafa ein­hvern sem elskar mann jafn­mikið. Það er sjald­gæft. Ég sé það með vini mína í kringum mig, að þetta er ekki að ger­ast hjá öllum.“