„Við erum í Aðal­stræti og ég heiti Karl Gunn­ars­son.“ 

Hvað ert þú að gera hér?

„Ég er leigu­bíl­stjóri.“ 

Stendur hérna út í sól­inni

„Já eins og við flest gerum á svona dögum.“ 

Er ekki erfitt að vinna inn í bíl þegar er svona mikil sól?

„Nei nei. Það venst eins og hvað annað. Þetta er allt eins og þessi hunds­bit eru.“ 

Þú stendur hérna út í sól­inni þangað til ein­hver kemur og vill fá far?

„Já eða bíl­inn er kall­aður út.“ 

Er búið að vera mikið að gera í dag?

„Þetta eru róleg­heita dagar.“ 

Hvað heldur þú að valdi því?

„Það er bara minna af ferða­mönnum eftir páska. Svona pása, stund milli stríða. “

Hvað hefur verið þér efst á huga síð­ustu daga og vikur?

„Ég veit það ekki. Bara það sem er dagur þrasið hverju sinni. Ég er svo­lítið póli­tískur.“ 

Nú okei, hvað ertu búinn að vera pæla?

„Til dæmis leigu­bíla­mál.“ 

Hvað er að frétta af þeim?

„Það er nú eig­in­lega ekki alveg nógu gott.“

Segðu mér meira

„Ég var að keyra konu sem býr í þessu hérna húsi, hún hafði verið að kasta kart­öflu í leigu­bíla sem lágu hérna í Aðal­stræt­inu að nóttu um helg­ina. Af því að þeir voru að tala saman á flaut­inu. Rífast um stöðu sína. Sem var aldrei áður. Eða var aldrei áður, er núna. Þökk sé kao­tískri stjórn­sýslu.“

Hvaða augna­blik eða reynsla í lífi þínu hefur mótað þig mest?

„Þetta er svo djúp og per­sónu­leg spurn­ing en dauð­inn mótar okkur flest.“ 

Hefur þú kom­ist í nálægð við hann?

„Ég er að verða 64 ára núna í maí. Já eðli­lega.“ 

Þá sjálfur?

„Nei að missa nána.“ 

Þannig að þú hefur orðið fyrir því að missa ein­hvern náin þér?

„Já ég held að allir sem eru 64 ára hafa orðið fyrir því. Ég held að það sé ekk­ert sér­stakt við mig þar.“ 

Er eitt­hvað eitt dauðs­fall frekar en annað sem hefur mótað þig?  Af því að spurn­ingin var hvað hefur mótað þig mest?

„Ég veit það ekki, hvað hefur mótað mig mest. Ég held að það séu bara tíma­bil í líf­inu sem móta mann mest. Ég held að mamma hafi mótað mig mest þegar ég var yngri og svo mótar hún mig líka núna þó hún sé löngu farin frá mér.“ 

Hvernig mótar hún þig núna?

„Ég hugsa bara oft til hennar.“ 

Hvernig mann­eskja var mamma þín?

„Besta mamma sem ég átti. Þannig var það bara.“ 

Voru ein­hver orð sem hún var vön að segja sem fylgja þér núna eða hvað er það sem fylgir þér?

„Það er nú svo­lítið varð­andi önnur mál­efni.“ 

Ertu búinn að fá far?

„Ég veit það ekki.“

Munaði litlu að ég missti af þér

„Nei nei. Ég skal segja þér það sem kannski mót­aði mig mest. Það var það að, og ég þarf að hugsa um alltaf. Af því að maður gleymir því. Að mamma bann­aði manni að klaga. Hvernig gerði hún það? Jú hún sagði að ef ég kæmi og væri að kvarta undan ein­hverju og það væri svona klögu­mál þá vildi hún fá að vita út af hverju það væri og hvort að ég ætti kannski ein­hvern þátt í því að hafa skapað þessar aðstæður. Það varð til þess að ég klag­aði ekki í mömmu og ég reyni að klaga ekk­ert yfir­leitt. En svo dettur maður í klög­un­ina og þá á maður kannski ein­hvern þátt í máli sjálfur.“ 

En hver er mun­ur­inn á því að klaga og segja frá?

„Mamma sagði það að ég ætti aldrei að sleppa því að segja frá en ef ég væri að kvarta undan því að þessi og hinn væru svona leið­in­legir og væri að klaga eitt­hvað. Klögumál eru svona óþörf held ég. Þau eru röfl á full­orðn­sku en á barnísku þá er það að þú sért að klaga og maður á yfir­leitt sök á ein­hverju sem maður er að klaga um og þá þarf maður ekk­ert að klaga.“ 

Er langt síðan að mamma þín dó?

„Já hún dó þegar ég var þrí­tugur. Hún dó 1.maí fyrir 34 árum síðan.“ 

Það hlýtur að hafa mótað þig

„Ég var svo heppin að ég átti svo æðis­lega konu að ég fann eig­in­lega voða lítið fyrir and­láti móður minnar.“ 

Af því að þú fékkst svo góðan stuðn­ing í gegnum það?

„Já ég átti bara frá­bæra konu. Þess vegna lifi ég svo­lítið ennþá í mömmu að ég eig­in­lega fatt­aði ekk­ert að hún væri farin. Hún er hérna með okkur enn og hún er auð­sjá­an­lega með okkur núna.“ 

Má ég spyrja hvað hún hét?

„Hún hét Randí. Ekki með y.“ 

Fallegt nafn

„Já það fannst mér en samt sko sagði mamma að að nöfn eru til alls vís og þetta var svona ein­elti, Randí randa­fluga og alls­konar. Ég var ekki búinn að fatta það.“ 

Bar dauða hennar brátt að?

„Já eins og með byssu­kúlu.“ 

Lenti hún í slysi?

„Nei bara æða­gúlpur sem sprakk og það var bara aftaka.“ 

Hvað var hún gömul?

„Hún var 54 ára.“ 

10 árum yngri en þú ert núna

„Já.“ 

Þú ert búinn að lifa hana af í árum

„Já já, vel það.“ 

Var það ekk­ert furðu­legt augna­blik? Þegar þú varst kom­inn yfir ald­ur­inn hennar?

„Nei. Maður upp­lifði það að móðir sín hefði dáið ung. Það var löngu áður sem ég átt­aði mig á því að mamma hefði dáið ung.“ 

En átt­aðir þú þig þá ekki strax eftir á að hún hefði dáið ung? Tók það tíma að með­taka það?

„Já ég hugsa að, sá þroski sem dauð­inn færir okkur, hann kemur ekki á einu augna­bliki, þetta þarf að inn­byrð­ast á svo­lítið löngum tíma. Sorgin er ekki fer­ill­inn sem þú inn­byrðir dauð­ann á heldur þegar þú ert far­inn að standa upp úr sorg­inni og hættur að vor­kenna sjálfum þér og horfa á lífið. Þá áttar þú þig betur á reynsl­unni sem dauð­inn gefur manni. “

Ef mamma þín er að hlusta og hún er með í þessu sam­tali, hvað viltu segja við hana?

„Ég þarf ekk­ert að segja við hana, ef hún er með í þessu sam­tali þá veit hún alveg hvað ég er að hugsa.“