Ég heiti Tony og við erum stödd inni í bygg­ingu Háskóla Íslands. Ég er ferða­maður á Íslandi og kom hingað til að skoða háskóla­starfið og háskóla­svæðið. Sjálfur er ég kenn­ari heima í Kína. Mig lang­aði að sjá hvernig háskóli á Íslandi virkar, til þess er ég kom­inn. 

Mér finnst Háskóli Íslands frekar kúl. Nem­end­urnir hafa tekið vel á móti mér og eru vin­gjarn­legir. Einn kenndi mér að bera fram setn­ing­una: Þetta redd­ast. Það er mjög erfitt fyrir mig að bera það fram. Ég bað hann um þann greiða og hann sagði já, sem gerir mig mjög ham­ingju­saman. 

Hvað er ég gam­all? Hversu gam­all heldur þú að ég sé? Nei, ég er 38 ára. Langaði mig að verða kenn­ari þegar ég var barn? Til að vera alveg hrein­skil­inn þá man ég það ekki. Þetta er frá­bær spurn­ing því ég er að átta mig á því núna að ég raun­veru­lega get ekki munað hvað mig lang­aði að verða þegar ég yrði stór sem barn.

Það sem mót­aði mig mest og breytti lífi mínu var að læra ensku. Enska er alþjóð­legt tungu­mál og ég get notað það til að eiga í sam­skiptum við fólk hvaðanæva að úr heim­inum. Í Kína talar almenn­ingur ekki sér­lega góða ensku. Enska tungu­málið opn­aði margar dyr fyrir mér. Við erum að tala saman einmitt núna fyrir til­stilli tungu­máls­ins.  Ég nota ensku til að ferð­ast um heim­inn. 

Upp­á­halds­staður? Það býr feg­urð í hverjum stað fyrir sig. Þú þarft bara að sjá það með eigin augum. Ekkert land er full­komið en við þurfum að geta séð feg­urð­ina út frá mis­mun­andi sjón­ar­hornum og sam­hengi. Í Kína ger­ist allt mjög hratt en á Íslandi er meiri hæga­gangur til dæmis. En þið nefnduð landið vit­laust. Það er allt á kafi í snjó en ég hef ekki séð neinn ís. Það ætti að heita Snjóland en ekki Ísland.