„Ég heiti Hrönn Sveins­dóttir og er fram­kvæmda­stjóri Bíó Para­dísar.

Þetta er hund­ur­inn Lucy, hún kemur með mér í vinn­una. Í dag er hún aðstoð­ar­fram­kvæmda­stjóri. 

Það besta við þennan árs­tíma er til­hlökk­unin, sem fylgir örugg­lega góðum æskuminn­ingum. 

Ég man mjög vel eftir einu aðfanga­dags­kvöldi í Álfa­tún­inu þegar ég var svona 8 ára og bróðir minn 9 ára. Við þurftum að leggj­ast niður á sófann og anda rólega af því við vorum í svo miklu áfalli yfir því að jólin væru loks­ins komin. 

Við gátum varla talað. Mér leið eins og ég þyrfti að kasta upp. Ég man að ég sagði við bróður minn: „Þú áttar þig á því að jólin eru komin.“ Hann svar­aði: „Já, ég veit, þetta er rosa­legt.“

Okkur fannst þetta bara svo stór­kost­legt augna­blik. En svo verður maður eldri og jólin týn­ast aðeins þegar maður er ung mann­eskja. Þá er maður svo upp­fullur af sjálfum sér og jólin hætta að skipta jafn­miklu máli því maður er ekki með þessa barns­legu til­hlökkun lengur. En maður upp­lifir þetta aftur þegar maður eign­ast börn.  

Nú erum við systk­inin öll orðin svo stór og full­orðin, eigum okkar eigin fjöl­skyldur. Við erum ekki saman á aðfanga­dag en hitt­umst á jóla­dag og ég vona að það verði þannig í ár líka. 

Í Bíó Paradís erum við með pólý jól. Það er finnsk jóla­kvik­mynd sem við erum að frum­sýna sem fjallar um að opna hjóna­bandið fyrir jólin. Sumir opna daga­tal um jólin, aðrir opna hjóna­bandið.“